Η προσφυγιά στον Καζαντζάκη

Έτος αφιερωμένο στον μεγάλο Κρητικό ποιητή, στοχαστή και πεζογράφο Νίκο Καζαντζάκη είναι το 2017 για τη συμπλήρωση των 60 χρόνων από τον θάνατό του, το 1957, γι’ αυτό επανερχόμαστε στο τεράστιο σε όγκο και ποιότητα έργο του στο οποίο περικλείει οικουμενικές αξίες για τον άνθρωπο και την κοινωνία.
 
Συντάκτης: Παναγιώτης Γεωργουδής

Στο μυθιστόρημά του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», ένα από τα κεντρικά θέματα που θέτει ο συγγραφέας είναι ο πρόσφυγας και η προσφυγιά ως ζήτημα κοινωνικού και πολιτικού ανθρωπισμού, το οποίο εξετάζει μέσα στον χώρο της ίδιας της χριστιανικής ορθόδοξης κοινότητας για να καταδείξει πως ο αποκλεισμός των προσφύγων και των απόκληρων δεν είναι πρόβλημα θρησκείας αλλά στάση ζωής.
 
«Μονάχα οι δυο παπάδες δεν έκλαιγαν, ο ένας, γιατί είχε ζήσει όλες τις συφορές κι είχε πια ξεπεράσει τα δάκρυα, κι ο άλλος, γιατί ανάδευε μ’ έγνοια ακατάπαυστη στο νου του τι να σοφιστεί να ξεφορτωθεί το πεινασμένο αυτό μπουλούκι και τον άγριο μπροστάρη του που αναστάτωνε τις ψυχές. – Μερικοί από εμάς, εξακολούθησε ο παπα-Φώτης γαληνεύοντας τη φωνή του, πρόλαβαν και πήγαν στο κοιμητήρι, πήραν τα κόκκαλα των πατέρων τους και τα κουβαλούν μαζί τους, να μπουν θεμέλιο στο καινούργιο τους χωριό μας. Να, ο γέρος αυτός ο εκατοχρονίτης, τα κουβαλάει στον ώμο του τρεις μήνες. Μα ο παπα-Γρηγόρης άρχισε να νευριάζει. -Ολα αυτά καλά κι άγια, γέροντα, είπε, μα τώρα τι ζητάτε από εμάς; -Χώματα, αποκρίθηκε ο παπα-Φώτης, χώματα να ριζώσουμε! Ο παπα-Γρηγόρης έγρουξε σα μαντρόσκυλο. Ποιοι είναι αυτοί οι λιμασμένοι που θέλουν να μπούνε στο μαντρί του;».
 
Το γένος έχει χορτασμένους, βολεμένους, τάξεις, ξεριζωμένους, πεινασμένους, κυνηγημένους, αγωνιστές των αξιών με καθολικά οράματα αλλά και στυγνούς εκμεταλλευτές που με μαεστρία λογοτεχνική αναδεικνύει ο Καζαντζάκης. «Δεν είχε ακόμα σκαρφιστεί καλά καλά στο νου του ο παπα-Γρηγόρης τι θα ’λεγε, μα ίσια ίσια τη στιγμή εκείνη που το χρειάζονταν… η αρχοντοπούλα η Δεσποινιώ ξαπλώθηκε χάμω ξερή... πράσινη, πρησμένα τα πόδια της, τούμπανο η κοιλιά της και τα χείλια της ολόμπλαβα. Σήκωσε ο παπα-Γρηγόρης τα χέρια του στον ουρανό: -Χολέρα! ξαναφώναξε ο παπα-Γρηγόρης. Τούτοι οι ξενομπάτες κουβαλούν στο χωριό μας το μεγάλο θανατικό, χαθήκαμε. Δεν παίρνω απόφαση εγώ, πήρε απόφαση ο Θεός». Παπα-Φώτης και παπα-Γρηγόρης, οι δύο συγκρουόμενοι κόσμοι κάθε εποχής.
 
Από efsyn
 


The independent media net

email us: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ads Elite (3)

Πολιτικός Τύπος