Σε ποια λογική κατσικοεδρεύει ο λύκος;

Η κατασκοπεία πιάστηκε με τον Κατσίκη στην πλάτη. Κατσικίσιο μαλλί και μάλλιασε η γλώσσα του Κατσίκη.
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ  ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
 
Για τον διπλωματικό(τατο) ΔενΝΔια, Παυλόπουλος και Τσίπρας έπρεπε να πλακώσουν στις μάπες τον Ερντογάν.

Το ποντιακό ζήτημα

Του Αντώνη Κοκορίκου

ΕΙΣΑΓΩΓΗ (1ο/6 Μέρος)

Ο Ποντιακός Ελληνισμός δεν καταστράφηκε το 1922

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και συνεχίζεται η ενασχόληση με τα «εθνικά προβλήματα». Αυτό δεν συμβαίνει με όλα τα κράτη. Για παράδειγμα η Ιταλία, η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Γαλλία, η Αγγλία οι ΗΠΑ κλπ δεν έχουν «εθνικά προβλήματα», και η πολιτική τους ζωή δεν ασχολείται με τα «εθνικά θέματα». Οι Έλληνες πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή είναι ελληνική ιδιομορφία η οποία συνέβαλε αισθητά στη διαμόρφωση της εθνικής μας ταυτότητας και συμβάλει στην διαμόρφωση της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Όταν η Ιταλία ασχολείται με την Αλβανία ή με τα παράλια της Κροατίας, (με το Ντουμπρόβνικ/Ραγούζα) το κάνει με εντελώς διαφορετικό τρόπο και δεν  αντιμετωπίζει το ζήτημα ως «εθνικό». Το ίδιο και η Αγγλία όταν εκστρατεύει στα Φώκλαντ/Μαλδίβες, η Τουρκία όταν διαδηλώνει για την Κύπρο ή «υπερασπίζεται» τους μουσουλμάνους στην Ευρώπη κλπ. Είναι ελληνική ιδιομορφία τα «εθνικά θέματα», γιατί συνδέονται με τις «χαμένες πατρίδες», με το γεγονός ότι η διαμόρφωση του ελληνικού «εθνικού κράτους» δεν περιέλαβε ποτέ όλους τους Έλληνες και τις επαρχίες όπου οι Έλληνες ήταν πλειοψηφία, και οι Έλληνες δεν κατάφεραν ποτέ να απελευθερώσουν την πρωτεύουσά τους, όπως το έκαναν π.χ. οι Ιταλοί πατριώτες, οι οποίοι απελευθέρωσαν όλες τις επαρχίες όπου ήταν πλειοψηφία οι Ιταλοί, μαζί με την πρωτεύουσά τους τη Ρώμη και συμπεριέλαβαν στο κράτος τους σχεδόν όλους όσους ήταν Ιταλοί, μιλούσαν ιταλικά και είχαν ιταλική εθνική συνείδηση. (Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα, στο βιβλίο μου, «Το Σχέδιο Για τη Χώρα»,εκδόσεις Σιδέρη, Αθήνα, 2015).

Παρά την ύπαρξη αυτής της ελληνικής ιδιομορφίας, η οποία ακόμα και σήμερα παίζει πρωτεύοντα ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας των σύγχρονων Ελλήνων, οι μελέτες και οι έρευνες για τα εθνικά μας ζητήματα, ποτέ δεν ήταν ελεύθερες και αναπτυγμένες. Δεν ενθαρρύνονταν από το κράτος και δεν είναι συνηθισμένες στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα που χρηματοδοτούνται από το κράτος. Αυτό σχετίζεται με την υποτέλεια του κράτους στους ξένους προστάτες, οι οποίοι δεν θέλουν φασαρίες στις επικράτειες της επιρροής τους και όπως δεν τις ήθελαν επί Όθωνα, επί Δεληγιάννη και επί Θεοτόκη, επί Μεταξά, επί Πάγκαλου, επί Κονδύλη και επί Χούντας, έτσι δεν θέλουν φασαρίες και σήμερα όπως δεν ήθελαν και επί Βενιζέλου, επί Τρικούπη και επί Καποδίστρια για να αναφέρουμε και τους τρείς σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς που πέρασαν από το τιμόνι της χώρας. Τρία άτομα, σε δύο αιώνες. Τραγικό! (Και τους τρείς τους δολοφονήσαμε, τους εξοντώσαμε άμεσα ή  έμμεσα με την πρώτη ή με περισσότερες απόπειρες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα).

Οι σχέσεις της επιστημονικής έρευνας και των εθνικών ζητημάτων, παρά τα βήματα προόδου που έχουν συντελεστεί τα τελευταία 30 χρόνια (εξαιτίας της ανάγκης της πολιτικής να στηριχθεί στην επιστήμη) χωρίζονται από χάσμα τεράστιο, το οποίο πρέπει να γεφυρωθεί ταχύτατα (μέσα στα επόμενα 20 χρόνια) και να πάψει η ελληνική αυτή παραδοξότητα να υφίσταται. Πρόκειται για μοναδικό φαινόμενο, στον αναπτυγμένο κόσμο, αποτέλεσμα της υπανάπτυξης, της στρεβλής ανάπτυξης και της υποτέλειας της χώρας, όχι μόνον σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά παγκοσμίως και ως τέτοιο αξίζει επίσης να αναλυθεί, να ερμηνευθεί, να μελετηθεί με σκοπό να εξαλειφθεί οριστικά. Έτσι θα διαπιστωθεί επίσης αν σε παγκόσμια κλίμακα υπάρχουν και άλλα έθνη και άλλα εθνικά κράτη με ανάλογα προβλήματα, ενώ γνωρίζουμε φυσικά ότι υπάρχουν πολλά έθνη που δεν έχουν αναγνωριστεί τα δικαιώματά τους και πολλά κράτη που είναι υποτελή, υπανάπτυκτα ή αναπτυγμένα στρεβλά, χάριν των αποικιοκρατικών/ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

Ένα από τα ζητήματα αυτά είναι και το «Ποντιακό Ζήτημα», το οποίο άλλοτε επανέρχεται στο προσκήνιο με κάποια αφορμή, (είτε την έλευση χιλιάδων Ποντίων, από  χώρα της πρώην ΕΣΣΔ, η οποία (χώρα) αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα διαμελισμού, κοινωνικής αναστάτωσης, πόλεμο κλπ είτε μετά από κάποιο έγκλημα που «συνταράσσει» την κοινή γνώμη, με πρωταγωνιστές «Ρωσοπόντιους», από τη Γεωργία!!!) ή επειδή τώρα το ανακάλυψε κάποιος νέος ή μια νέα συλλογικότητα, η οποία δεν φανταζόταν ως τώρα ότι υπήρχε «ποντιακό ζήτημα». Και πως να μην υπάρχουν κάθε χρόνο χιλιάδες Έλληνες που ανακαλύπτουν τον Πόντο (απόδειξη ότι υπάρχουν λογοτεχνικά έργα που πουλάνε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα μέσα στην κρίση) αφού το επίσημο κράτος προσπαθεί να ρίξει το θέμα στη λήθη, ή να ποδηγετήσει επιδέξια τη γνώση για το ζήτημα ως λαογραφικό ή πολιτιστικό ή μουσικό, ή χορευτικό ή θεατρικό φαινόμενο, μονοσήμαντα. Χωρίς πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις.

Προσωπικά δεν είμαι Πόντιος στην καταγωγή και δεν έχω (δυστυχώς) τέτοιο κίνητρο στις μελέτες μου οι οποίες συνεχίζονται εδώ και 35 χρόνια τουλάχιστον. Το κίνητρό μου ήταν πολιτικό αρχικά και στη συνέχεια εμπλουτίστηκε με ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία, για να συνειδητοποιήσω αργότερα ότι πάντοτε ήταν μέρος της ταυτότητάς μου. Τα δύο από τα τέσσερα παιδιά μου, έχουν και μικρασιατικές ρίζες και το ίδιο συμβαίνει με όλους τους Έλληνες πλέον. Αποκλείεται να βρούμε Έλληνα που να μην έχει καμία σχέση με τον Πόντο, με την Κύπρο, με τη Βόρεια Ήπειρο, με την Καππαδοκία, ή με την Ρωμυλία για μην αναφέρω την Κριμαία ή την Ιωνία ή τη Μασσαλία.  Κι αν δεν έχει ο ίδιος, μέσω των γονιών ή των παππούδων του, αποκτά μέσω των παιδιών ή των εγγονών του με τις επιγαμίες.

Το «Ποντιακό Ζήτημα» αφορά όλους τους Έλληνες, όχι με την έννοια ότι «όλοι είμαστε Πόντιοι», μιας ανιδιοτελούς ανθρωπιστικής συμπαράστασης στα θύματα μιας άδικης επίθεσης, γενοκτονίας, εθνοκάθαρσης ή βάρβαρης σφαγής, αλλά γιατί η αυτογνωσία μας είναι προϋπόθεση της πολιτιστικής αντίστασης του ελληνισμού, η οποία μετασχηματίζεται στις μέρες μας σε πολιτική συνείδηση και οδηγεί τους κοινωνικούς αγώνες των νεοελλήνων για μια καλύτερη ζωή, για μια πιο δίκαιη κοινωνία, για περισσότερους ευτυχισμένους ανθρώπους για περισσότερη Ελευθερία.

Φυσικά δεν διεκδικούμε το αλάθητο, αντιθέτως ελπίζουμε να δούμε κι άλλες απόψεις δημοσιευμένες μετά από μελέτη, οι οποίες να μην καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα. Προς το παρόν έχω διαβάσει δεκάδες μελέτες (που όλες έγιναν με «ιδιωτική» πρωτοβουλία και έχουν επιμέρους ή αποσπασματικό αντικείμενο μελέτης, οι οποίες καταλήγουν σε ανάλογα γενικά συμπεράσματα. Αυτά τα συμπεράσματα θεωρώ πλέον «κλασσικά» γιατί απαντούν στα ίδια ερωτήματα που τίθενται εδώ και αιώνες, με τον ίδιο, «κλασσικό» τρόπο. Ζητούμενο είναι να αποκτήσει μια λειτουργική σχέση η πολιτική με τις έρευνες για τους «Πόντιους», ο πολιτικός λόγος για την κοινωνική απελευθέρωση με τις λαογραφικές ή ιστορικές μελέτες, τα άρθρα για τη Βυζαντινή περίοδο με την εσωτερική και με την εξωτερική πολιτική, ενώ τώρα υπάρχει πλήρης αποξένωση. Οι επιπτώσεις αυτού του χάσματος είναι τεράστιες. Το ανέδειξε πριν από χρόνια οΜιχάλης Χαραλαμπίδης, ο οποίος πέτυχε πολλά και οι αγώνες του είχαν αποτελέσματα, αν και δεν συγκίνησε ποτέ την κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά δημιούργησε μια νέα συνείδηση η οποία συνεχίζει να παράγει αποτελέσματα.

Η Σοσιαλιστική Τάση, οφείλει να συνεχίσει και τις μελέτες και τους αγώνες και να γεφυρώσει το χάσμα. Και στη Δεξιά και στην Αριστερά. Και στους Ποντίους και στους υπόλοιπους Έλληνες. Άτομα και συλλογικότητες, έχουν στερηθεί το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη κι αυτό τους στερεί την ικανότητα να ερμηνεύσουν τη σημερινή τους κατάσταση και να διατυπώσουν τα πολιτικά τους αιτήματα. Να μετατρέψουν το «δίκιο» τους σε πολιτικό πρόγραμμα διεκδίκησης και σε σχέδιο που θα εφαρμοστεί στην πράξη και θα πετύχει τους στόχους του. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και σε άλλα κομμάτια του ελληνισμού τα οποία υπέστησαν ανάλογες καταστροφές, όπως ο ελληνισμός της Ιωνίας, της Κύπρου, της Καππαδοκίας, της Μαύρης Θάλασσας, της Μέσης Ανατολής ή της Βόρειας Αφρικής, της Κωνσταντινούπολης ή της Ίμβρου και της Τενέδου.

Δεν  είναι τυχαίο ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τέτοια ελλείμματα, αν και τα τελευταία χρόνια έχει κάνει σπουδαία βήματα για να ανακαλύψει αυτές τις νέες περιοχές της «ταξικής πάλης». Είναι αρνητικό ότι τα κενά που υπήρχαν στο κράτος, στους πολιτικούς θεσμούς, στις κυβερνήσεις και σε κρατικούς τομείς δεν καλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια κι έτσι βρίσκονται τελικά απροετοίμαστοι να προβλέψουν και να αντιμετωπίσουν το ποντιακό (ή άλλο εθνικό θέμα) πρόβλημα είτε εμφανίζεται ως πρόβλημα αποκατάστασης ολίγων προσφύγων, ενσωμάτωσης των παιδιών τους, είτε ως πρόβλημα με τα σχολεία, ή ως πρόβλημα εγκληματικότητας στο Μενίδι ή σε άλλες περιοχές.

Με τέτοιες συνθήκες φτώχειας, θεωρείται πολυτέλεια να αντιμετωπίσει το κράτος θέματα όπως η μετάδοση της γλώσσας των Ποντίων από γενιά σε γενιά, καταγραφής των διηγήσεων και των μνήμης, των «ανακαλύψεων» που έκαναν οι δεύτερης και τρίτης γενεάς Πόντιοι επισκεπτόμενοι τον Πόντο, αλλά και η διατήρηση και ανάπτυξη σύγχρονων μορφών του τραγουδιού, του θεάτρου, του χορού, της μουσικής και γενικά του πολιτισμού των Ποντίων, ο οποίος δεν αρκεί για να διατηρήσουν και να αναπτύξουν την ποντιακή συνείδηση και ταυτότητα, αλλά ούτε βοηθάει και τους υπόλοιπους Έλληνες να αναπτύξουν την αυτογνωσία τους και να διατηρήσουν την ισχύ του ελληνικού πολιτισμού, απέναντι σε πρακτικές νόθας/νεοφιλελεύθερης  παγκοσμιοποίησης, η οποία αποσκοπεί στο να κάνει κιμά, λαούς και εθνικούς πολιτισμούς προς μεγάλη ζημία της ανθρωπότητας ολάκερης.

Από τα συμφραζόμενα ο αναγνώστης θα έχει ήδη αντιληφθεί ότι ο υποφαινόμενος θεωρεί απαραίτητο ο κάθε Έλληνας να ξέρει να χορεύει ζεϊμπέκικο ή σέρρα, σούστα ή ζωναράδικο μαζί με ταγκό ή σάλσα. Διαφορετικά δεν έχει ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και την ευτυχία να μάθει και να απολαύσει τον ελληνικό πολιτισμό του οποίου υποτίθεται ότι είναι θεματοφύλακας για λογαριασμό της ανθρωπότητας. Ένας Έλληνας για να μπορέσει να μάθει και να απολαύσει αυτά τα στοιχειώδη δικαιώματα, πρέπει να έχει λύσει τα προβλήματα βιοπορισμού, να έχει ξεφύγει από τις δαγκάνες της φτώχειας η οποία είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο και δεν καταπολεμάται με επιδόματα όπως φαίνεται να νομίζει η αρμόδια υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα. Πρέπει να μπορεί να απολαύσει ένα δωρεάν εθνικό σύστημα παιδείας, μαζί με ένα εθνικό σύστημα Υγείας και Πρόνοιας το οποίο θα τον απαλλάξει από το άγχος της καθημερινότητας και θα του εμπνεύσει αισιοδοξία και σιγουριά για το μέλλον, το δικό του και της οικογένειάς του, της χώρας του και των γειτόνων του.

Η γνώση της αρχαίας αλλά και της σύγχρονης ιστορίας, των πολιτικών και πολεμικών γεγονότων και πράξεων που δημιούργησαν τη σημερινή κατάσταση και την αντικειμενική ποντιακή πραγματικότητα, δεν πρέπει να είναι μόνον αντικείμενο ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος και πανεπιστημιακών μελετών, αλλά και η ζώσα πραγματικότητα των σχολείων και των Ενόπλων Δυνάμεων, των ερευνητικών κέντρων  και των κομμάτων, των συλλόγων και των γυμναστηρίων, αλλιώς δεν θα υπάρξει η συνέχεια των Ποντίων και του ποντιακού πολιτισμού  έτσι όπως τους γνωρίζουμε σήμερα. Η γενοκτονία ως πράξη, δημιούργησε εν μέρει τη σημερινή ταυτότητα των Ποντίων και αποτελεί μέρος της αυτοσυνειδησίας τους. Ένα μέρος αυτού του λαού, οι μουσουλμάνοι Πόντιοι που ζουν είτε στην Κωνσταντινούπολη είτε στον Πόντο, είτε σε άλλες περιοχές του πλανήτη, δεν έχουν όλοι τις ίδιες προσλαμβάνουσες για τη γενοκτονία. Αυτό είναι μέρος του καθήκοντος όλων μας. Να μην ετεροκαθορίζεται ένα τέτοιο εθνικό ζήτημα και να διαστρεβλώνεται λόγω ξένων κρατικών συμφερόντων και προπαγάνδας.

Οι κοινωνικές διαστάσεις της γενοκτονίας δεν είναι ούτε ασήμαντες ούτε μονομερείς. Κι αυτό με τη σειρά του διαμορφώνει τις κοινωνικές συμμαχίες που απαιτούνται και τη μορφή που παίρνει ο αγώνας του Ποντιακού Ελληνισμού για να επικρατήσει και να πετύχει τους στόχους του. Η σύγκρουση δεν είναι μόνο εθνική, ή μόνο κρατική, αλλά και κοινωνική ταυτόχρονα.

Τα γεωπολιτικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, επέβαλαν στην Ελλάδα και στην Τουρκία ως κράτη να επιβάλουν λήθη στο εσωτερικό τους για τρομερά γεγονότα όπως η Μικρασιατική Καταστροφή και η Γενοκτονία των Ποντίων και του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Το ελληνικό κράτος επέβαλε για σχεδόν 80 χρόνια τη σιωπή στα σχολεία και στον δημόσιο λόγο, την κομματική εκμετάλλευση των προσφύγων και τη δημιουργία πελατειακών δικτύων στη θέση των δικαιωμάτων και της διεκδίκησής τους. Επεδίωξε τη λήθη των γεγονότων ώστε οι σύγχρονοι Έλληνες να αποκτήσουν τη συνείδηση του ανεπανόρθωτου, του ιστορικά αναχρονιστικού και φυσικά την πεποίθηση ότι τέτοια θέματα ανήκουν στη σφαίρα της αρχαιολογίας και όχι της πολιτικής. Ελλάδα και Τουρκία είναι εντελώς διαφορετικά κράτη καθώς δεν υπάρχει Τούρκος εξ αίματος, ή φυλής, αλλά θεωρείται Τούρκος κάθε μουσουλμάνος που ζει στα όρια της επικράτειας, ασχέτως φυλετικής προέλευσης και καταγωγής, ασχέτως πολιτισμού που φέρει και βιώνει και παραδίδει στις επόμενες γενιές. Τα δύο κράτη γιορτάζουν την ίδια μέρα τη γενοκτονία των Ποντίων (19 Μαίου) τη γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού (15 Σεπτεμβρίου) και την εθνική εορτή ίδρυσης του τουρκικού κράτους το οποίο πράγματι θεμελιώθηκε με τις γενοκτονίεςΑρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων (τους οποίους ξέχασε η ανθρωπότητα αν και πρόκειται για αρχαίο έθνος με τεράστιο πολιτισμό στην αρχαιότητα και η Ασσυριακή εκκλησία είναι αυτή που διέδωσε τον χριστιανισμό στην Ασία, στο πρώην κράτος των Σελευκιδών, στους Μογγόλους και στην Αυτοκρατορία τους και μέσω αυτών σε ολόκληρη την Ασία από τη Μεσόγειο ως την Κίνα και από την Ινδία ως τη Ρωσία). Μάλιστα η σύμπτωση των επετείων επιδιώχθηκε από τους πρωτοπόρους (όπως ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης) ακριβώς γι’ αυτό για να συμβάλει στην ανάδειξη του πραγματικού χαρακτήρα του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

Η μελέτη των προβλημάτων του ποντιακού ελληνισμού δεν έχει να κάνει μόνο με την Τουρκία, αλλά επίσης με τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, η οποία διαδέχθηκε τη Ρώσικη Αυτοκρατορία και η αχανής αυτή περιοχή απορρόφησε τους Πόντιους επί αιώνες, όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα στον ιστορικό Πόντο. Μετά το 1922 έχουμε απλώς άλλο ένα επεισόδιο μετεγκατάστασης των Ποντίων στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες πράγμα που απέκρυψε αποτελεσματικά ως τώρα το γεγονός ότι η μεγάλη μάζα των Ποντίων κατάφερε να μείνει στον Πόντο και αυτοί είναι οι εξισλαμισμένοι Πόντιοι οι οποία παρέμειναν ως μουσουλμάνοι και επιδιώχθηκε να γίνουν «Τούρκοι». Είναι αυτοί οι άνθρωποι που πρέπει να αγωνιστούν για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων από το κράτος τους, ως μέρος της αυτογνωσίας τους και της διαμόρφωσης της σημερινής και της μελλοντικής τους ταυτότητας.

Μέσα από συμπυκνωμένες διατυπώσεις και ιστορικές αναφορές στα γεγονότα, προσπαθούμε να διατυπώσουμε ένα εύληπτο ερμηνευτικό σχήμα των εξελίξεων και μια γενική θεωρία για το ποντιακό ζήτημα, επανατοποθετώντας τον πυρήνα του, ο οποίος αποσιωπήθηκε, διαστρεβλώθηκε, παραποιήθηκε και αγνοήθηκε. Στην προσπάθεια αυτή καλούμε όλους τους Έλληνες πατριώτες να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα και να ανακαλύψουν τις ομοιότητες με το Κυπριακό, το Μικρασιατικό, το Βορειοηπειρωτικό και κυρίως με τη σύγχρονη πολιτική σκηνή της Ελλάδος όπου η αυτογνωσία λείπει και καλύπτεται από τη διχόνοια και τις ανούσιες επιθέσεις, την αμορφωσιά και την αγένεια.

Η ολιγωρία και η ανικανότητα τόσων δεκαετιών (τις τελευταίες τέσσερις τις έχω ζήσει από κοντά) φορτίζει συναισθηματικά τις διατυπώσεις μας (όσο κι αν προσπαθούμε να μείνουμε ατάραχοι) αλλά η προσπάθειά μας παραμένει να φέρουμε τα εθνικά ζητήματα και μέσα στο πολιτικό γίγνεσθαι και μέσα στην ακαδημαϊκή μελέτη και έρευνα για να οπλίσουμε και να εμβαθύνουμε τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες στην Ελλάδα. Παρεμπιπτόντως, το ίδιο πρέπει να κάνουν οι συναγωνιστές, στην Αλβανία, στην Τουρκία, στα Σκόπια, στη Βουλγαρία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στη Συρία ή στην Παλαιστίνη. Κανείς άλλος και κανείς ξένος, δεν θα το κάνει για λογαριασμό τους.

 

Η πολιτική έγινε γεωγραφία. Παιδιά, δεν χρειάζονται επιχειρήματα και τεκμηριώσεις. Πείτε απλά τι κινδυνεύει να πρωτογίνει η Ελλάδα, αν βέβαια δεν έχει ήδη καταντήσει σε αυτά τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη.

 

Από τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923 μέχρι το 1973 το Αιγαίο Αρχιπέλαγος ελεγχόταν και κυριαρχούνταν, από στρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική άποψη, από την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Τουρκία ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτή την κατάσταση και ποτέ δεν αμφισβήτησε το ισχύον νομικό καθεστώς. 

Ο Κούλης στο ΜΕΓΚΑ χαρακτήρισε ως άδικο το 3% των πολιτών να πληρώνει το 45% των φόρων. Συμφωνούμε μαζί του, είναι λίγο το 45% των φόρων που πληρώνουν, αφού αυτό το 3% των πολιτών κατέχει το 90% του πλούτου της χώρας.

Θα ήθελα να ρωτήσω βουλευτές του ΠΑΣΟΚ γιατί δεν ψήφισαν την απλή αναλογική, αλλά βαριέμαι ν' ακούσω την απάντησή τους. Τρέμω στην ιδέα ότι υπάρχει περίπτωση ν' αναλάβει να μου απαντήσει ο Βενιζέλος.

Ο φάκελλος του ΜΕΓΚΑ απορρίφθηκε γιατί είχε περισσότερες παραλείψεις και από το δελτίο ειδήσεών του.

Τουρκικός δορυφόρος προσγειώθηκε στο κοσμοδρόμιο της Αλεξανδρούπολης. Από μέσα βγήκαν οκτώ τουρκικά τηλεοπτικά κανάλια και ζήτησαν πανελλαδικό άσυλο.

Σελίδα 1 από 7

Περιφέρεια

Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας, τσιμέντο να γίνει

Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας, τσιμέντο να γίνει

05 Απριλίου 2018

Την 3η Απριλίου 2018, στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής για τα έργα διευθέτησης-οριοθέτησης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας, εγκρίθηκε η Μελέτη και τα έργα που...

Ρεπορτάζ

Έλληνας από την ηρωική Χιμάρα ο πρώτος πρόεδρος της Αργεντινής και ιδρυτής της Boca Juniors

Έλληνας από την ηρωική Χιμάρα ο πρώτος πρόεδρος της Αργεντινής...

05 Ιουλίου 2016

Έλληνας και μάλιστα Βορειοηπειρώτης από την Χιμάρα, ο πρώτος πρόεδρος της Αργεντινής και ιδρυτής της θρυλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Boca Juniors.

Δημοψήφισμα στη Σαλαμίνα για την υποθαλάσσια σύνδεση με το Πέραμα

Δημοψήφισμα στη Σαλαμίνα για την υποθαλάσσια σύνδεση με το Πέραμα

15 Μαρτίου 2016

Οι πολίτες του νησιού καλούνται να αποφασίσουν αν θέλουν ή όχι την κατασκευή του συγκεκριμένου έργου και ότι αυτό συνεπάγεται για την Σαλαμίνα

Δυτική Αθήνα

Ads Elite

The independent media net

email us: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ads Elite (3)

Πολιτικός Τύπος