Η απόφαση για τα εγκλήματα πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία

Πέρασαν 2-3 μήνες για να φθάσει παρ’ ημίν η υπόθεση. Παρ’ ότι έμμεσα και άμεσα αφορά στην Ελλάδα και τα μείζονα συμφέροντά της! Ως ζήτημα που με τον τρόπο που εξελίχτηκε (θερμή πολεμική σύγκρουση στα Βαλκάνια με την ενεργή ανάμιξη του διεθνούς παράγοντα, με βαριές συνέπειες αποσταθεροποίησης της ήδη ευαίσθητης για όλη την Ευρώπη χερσονήσου μας), αλλά και με την ανάδυση του virtual κρατιδίου των Σκοπίων στα βόρεια σύνορά μας, ενέπλεξε τη χώρα μας σε μια φθοροποιό διένεξη με άδηλη κατάληξη, αν και η συντριπτική πλειοψηφία των διεθνών οργανισμών αναγνωρίζει τη βασιμότητα των ελληνικών θέσεων και ανεξαρτήτως του ότι μονομερώς πολλές χώρες αναγνωρίζουν τη FYROM ως «Μακεδονία».

 

Του Χρήστου Οικονόμου

 

Ο Μιλόσεβιτς έχει καταγραφεί στη συνείδηση της διεθνούς κοινότητας ως ο «Χίλτερ των Βαλκανίων». Προπαγάνδα αδιανόητης διαστροφής της αλήθειας, δαπάναις των δυτικών γεωπολιτικών συμφερόντων, που ήθελαν κατακερματισμό της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και τον επέβαλαν. Ούτε ξεκίνησε κανέναν πόλεμο εκείνος κατά άλλων κρατών, ούτε ήρξατο εκείνος χειρών αδίκων. Οι κτηνωδίες και οι βαρβαρότητες που ακολούθησαν, ιδιαίτερης σκληρότητας και σε κάποιες περιπτώσεις με χαρακτηριστικά γενοκτονίας, υπήρξαν ασφαλώς σύμπτωμα του πολέμου, παρά απόρροια ρατσιστικών αντιλήψεων. Και στις κτηνωδίες αυτές όλες οι πλευρές, μηδεμίας εξαιρουμένης, πήραν μέρος!      

Η τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία καμιά απολύτως σχέση δεν είχε με τα δεσποτικά καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην ανατολική Ευρώπη, όπως πολύ καλά γνωρίζουν όσοι την είχαν επισκεφτεί -ανάμεσά τους μερικές φορές είχα την τύχη κι εγώ. Οι εθνότητες και τα φύλα που φιλοξενούνταν στην επικράτειά της, έχαιραν ανοιχτής αυτονομίας και ισοτιμίας στο πλαίσιο ενός μοντέλου ομόσπονδου κράτους. Το δεδομένο σύστημα της ροτασιόν στην ηγεσία της χώρας, έδινε το δικαίωμα άσκησης της κεντρικής εξουσίας σε κάθε εθνότητα. Ο ίδιος ο Τίτο κροατο-σλοβενικής καταγωγής, εξ αρχής όρισε την ισοτιμία μεταξύ Σέρβων και των άλλων λαών της χώρας του. Μάλιστα, ορισμένες αναφορές θέλουν ως στρατιώτη της Αυστρο-Ουγγαρίας να μάχεται κατά των Σέρβων. Από πολύ νωρίς μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε φανατικός αντίπαλος της Ε.Σ.Σ.Δ. και του σταλινισμού, παρά τη σοσιαλιστικού τύπου οργάνωση της μεταπολεμικής γιουγκοσλαβικής οικονομίας, κολεκτιβοποιώντας τη γη και εθνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής. Ιδεολογικοπολιτικός και πρακτικός λόγος της σύγκρουσης Στάλιν-Τίτο, η ακλόνητη πίστη του τότε ηγέτη της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των λαών της Βαλκανικής, αντιστρατευόμενος τη συμφωνία της Γιάλτας, που ο Στάλιν ήθελε με κάθε μέσο να εφαρμοστεί -ιδίως στα Βαλκάνια-, στο πλαίσιο της κατανομής του κόσμου στις λεγόμενες «σφαίρες επιρροής», για να κερδίσει χρόνο προς ανοικοδόμηση της Ε.Σ.Σ.Δ..

Επίσης, άξιο ιδιαίτερης αναφοράς ότι η Γιουγκοσλαβία επί Τίτο, με συνεργασία του Μακάριου, του Νεχρού και του Νάσερ, προχώρησε στη συγκρότηση του Κινήματος των Αδεσμεύτων, ενός ισχυρού υπερεθνικού φόρουμ ανεξάρτητων χωρών. Με σκοπό την ανεξαρτητοποίηση κάθε χώρας από τον ασφυκτικό κλοιό του διπολισμού, που οδήγησε τη μεταπολεμική ανθρωπότητα πολύ κοντά στον όλεθρο της πυρηνικής καταστροφής.     

Ο Σλόμπονταν στη συνέχεια τις ίδιες αξίες προώθησε! Και θα παραμείνει στην ιστορία όχι με τη ρετσινιά που τού κόλλησε η καλοπληρωμένη δυτική προπαγάνδα ως ο «χασάπης των Βαλκανίων», αλλά ως ο ηγέτης μιας χώρας, που εφ’ όσον σέβεται την υπόστασή της οφείλει να αμυνθεί με κάθε μέσο στην έξωθεν απόφαση κατακερματισμού της, ακόμη κι αν ξέρει εξ αρχής πώς θα ηττηθεί. Δεν είναι θέμα συμπάθειας ή μίσους για το πρόσωπο. Θέμα αρχών και κανόνων λειτουργίας της διεθνούς κοινότητας είναι!               

Τα λέω όλ’ αυτά, εν πλήρει γνώσει του ότι μόνον ως εθνικιστική θα γίνει αντιληπτή η άποψή μου, στον περίεργο ελληνικό κόσμο όπου και σήμερα βαρύνοντα λόγο στη δημιουργία των επικοινωνιακών εντυπώσεων, εξακολουθούν να έχουν τα «ρετάλια» του «εκσυγχρονιστικού σημιτισμού». Μόνο που δικαιούμαι πλέον να την έχω αυτήν τη θέση, αφού η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου ρητά και κατηγορηματικά αποφαίνεται πια τελεσιδίκως ότι ο Μιλόσεβιτς δεν συμφωνούσε με τις πρακτικές γενοκτονίας από μεριάς στρατιωτικών και παραστρατιωτικών στελεχών της Σερβίας, και από κάποιο σημείο και μετά, μάλιστα, η διαφωνία τους μαζί τους, έγινε πολύ έντονη! Ιδιαίτερα κρίσιμο είναι το σημείο της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου, στο οποίο γίνεται σαφές ότι η σύμπραξη του Μιλόσεβιτς με τη σερβο-βοσνιακή ηγεσία (με τη δεύτερη κατά την απόφαση πλέον του Διεθνούς Δικαστηρίου να φέρει μόνη την καταδίκη της γενοκτονίας), αφορούσε την προσπάθεια «…διατήρησης της Γιουγκοσλαβίας και αποτροπής του κατακερματισμού της με την ανεξαρτητοποίηση της Βοσνίας…». 

(Όσοι με παρακολουθούν γνωρίζουν τη «μανία» μου σε ό,τι αφορά την τεκμηρίωση όσων ισχυρίζομαι. Σε τόσο σημαντικό θέμα, λοιπόν, δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο από το να αναρτήσω σ’ αυτό το σημείο τα πλήρη κείμενα των επίμαχων διατυπώσεων της απόφασης των 2.600 σελίδων του δικαστηρίου:

α. Σελίδα 1.303 της απόφασης: "…With regard to the evidence presented in this case in relation to Slobodan Milošević and his membership in the JCE (Joint Criminal Enterprise), the Chamber recalls that he shared and endorsed the political objective of the Accused and the Bosnian Serb leadership to preserve Yugoslavia and to prevent the separation or independence of BiH and co-operated closely with the Accused during this time. The Chamber also recalls that Milošević provided assistance in the form of personnel, provisions, and arms to the Bosnian Serbs during the conflict…".

β. Υποσημείωση της απόφασης υπ’ αριθμ. 11026: "However, based on the evidence before the Chamber regarding the diverging interests that emerged between the Bosnian Serb and Serbian leaderships during the conflict and in particular, Milošević’s repeated criticism and disapproval of the policies and decisions made by the Accused and the Bosnian Serb leadership".

γ. Υποσημείωση της απόφασης υπ’ αριθμ. 11027: "Τhe Chamber is not satisfied that there was sufficient evidence presented in this case to find that Slobodan Milošević agreed with the common planThe Chamber notes that the relationship between Milošević and the Accused had deteriorated beginning in 1992; by 1994, they no longer agreed on a course of action to be taken. Furthermore, beginning as early as March 1992, there was apparent discord between the Accused and Milošević in meetings with international representatives, during which Milošević and other Serbian leaders openly criticised Bosnian Serb leaders of committing “crimes against humanity” and “ethnic cleansing” and the war for their own purposes»).

So the chamber states there is not sufficient evidence that Milošević agreed with Karadžić plans in Bosnia. However, it also states that Milošević at the same time provided assistance to the Bosnian Serbs. Therefore, other claims in the linked article, such as that Milošević was trying to stop those war crimes, are not supported by the provided evidence from the Karadžić judgement").

…ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

 

(Στο β΄ μέρος, γιατί ο Μιλόσεβιτς «δεν αθωώθηκε», τί σημαίνει η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου και τα κίνητρα λήψης της)   Η απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Γιουγκοσλαβία, που δόθηκε τελικά στη δημοσιότητα την περασμένη άνοιξη -είκοσι περίπου έτη μετά τα δραματικά γεγονότα στη Βαλκανική- δεν αφορούσε στον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ο ηγέτης της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας έχει εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο ήδη από το 2006. Η δίκη του διεκόπη λόγω του θανάτου του από καρδιακή προσβολή. Η διεθνής δικαστική πρακτική που απαιτεί τον προσωποποιημένο καταλογισμό τυχόν εγκλημάτων, εφαρμόστηκε αναλογικά και στην περίπτωση του δικαστηρίου για τη Γιουγκοσλαβία. Οι κατηγορίες σε βάρος της ανωτάτης σερβικής ηγεσίας για τα εγκλήματα πολέμου στη Γιουγκοσλαβία έμειναν έτσι «ορφανές».

 

Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του Μιλόσεβιτς η σύλληψη του Ράντοβαν Κάρατζιτς είχε σαν αποτέλεσμα την επανενεργοποίηση αναζήτησης από το ίδιο δικαστήριο μιας δικαστικής εκκαθάρισης της πολιτικής πτυχής της υπόθεσης, καθώς απλούστερη υπήρξε (καθώς ήταν φυσικό, άλλωστε) η πτυχή που σχετιζόταν με τη στρατιωτική ηγεσία των Σέρβων που ενεπλάκη στον πόλεμο. Εδώ, μετά από εξαιρετικά λεπτές και σύνθετες διπλωματικές και νομικές διαδικασίες το δικαστήριο κλήθηκε να αξιολογήσει τον μείζονα ισχυρισμό του Κάρατζιτς. Και ο εν λόγω μείζων υπερασπιστικός ισχυρισμός ήταν: Εκτελούσα εντολές της ηγεσίας μου (δηλαδή του Μιλόσεβιτς) σε περίοδο πολέμου –άρα δεν έχω ευθύνη.

Το δικαστήριο αποστεωμένο πλέον από τις παλιότερες -κυρίως επικοινωνιακής εμπέδωσης, υπενθυμίζω- πολιτικές νομιμοποιήσεις του ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης, βρέθηκε μπροστά στο ενδεχόμενο, αυτό που η δυτική προπαγάνδα με τόση επιμέλεια είχε φροντίσει να περιγράψει ως «το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», να απομείνει χωρίς φυσικούς ενόχους. Παράλληλα, υπήρξαν αποκαλύψεις ότι και άλλες στρατιωτικές εισβολές και άλλες επιθέσεις της Δύσης κατά ανεξαρτήτων κρατών έφεραν τη σφραγίδα της σκοπιμότητας για την προαγωγή των εν τη στενοτάτη εννοία γεωπολιτικών της συμφερόντων, αντί της προάσπισης των κανόνων του διεθνούς δικαίου (π.χ. εισβολή στο Ιράκ, όπου, μάλιστα, η εισβολή του ΝΑΤΟ-ικού στρατιωτικού μηχανισμού έλαβε χώρα με αφορμή τις ελεγχόμενες πλέον ως απολύτως αναπόδεικτες αναφορές για το πυρηνικό οπλοστάσιο του Σαντάμ Χουσέιν, ενώ η αποδεδειγμένη γενοκτονία κατά σιιτών και δη και με χημικά όπλα ουδέποτε ετέθη προς δικαστική εκκαθάριση). Μόλις πριν 2-3 μήνες το πόρισμα στη Βρετανία σχετικά με τους χειρισμούς του Τόνι Μπλερ στην εισβολή στο Ιράκ, ούτε λίγο-ούτε πολύ υπήρξε τουλάχιστον προσβλητικό για τον τότε Βρετανό πρωθυπουργό, παρ’ ότι  το ίδιο πόρισμα «του χαρίστηκε» αποφεύγοντας να ζητηθεί καταλογισμός σε βάρος του για τις τότε αποφάσεις του σύμπραξης με τις Η.Π.Α. για τη στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ, χωρίς έγκριση του Ο.Η.Ε.. Τέλος, η πλήρης απομυθοποίηση της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης», τα τελευταία χρόνια, με σειρά λανθασμένων και άστοχων δυτικών παρεμβάσεων με διακηρυττόμενο σκοπό τον εκδημοκρατισμό του αραβικού μεσογειακού τόξου, που είχαν σαν αποτέλεσμα τη γενικευμένη αποσταθεροποίηση της ευρω-αφρο-ασιατικής μεθορίου και με βαρύτατο κόστος σε ανθρώπινες ζωές και υποδομές αλλά και οδηγώντας εν τέλει στο «μεγάλο πόλεμο» στη Συρία, κλόνισε καίρια την αξιοπιστία της αφήγησης περί του δήθεν δικαιώματος της Δύσης να παρεμβαίνει «όπου δει», επειδή τέτοιες επεμβάσεις εγγυώνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον σεβασμό στο διεθνές δίκαιο.

Σε τέτοιο κλίμα το δικαστήριο για τη Γιουγκοσλαβία καταλόγισε στον Κάρατζιτς τα εγκλήματα του πολέμου. Ο Μιλόσεβιτς δεν αθωώθηκε, δηλαδή, όπως έσπευσαν να  εμφανίσουν ορισμένοι στην Ελλάδα, κάποιοι -οι περισσότεροι- περιπίπτοντας σε καλόπιστη πλάνη, κάποιοι άλλοι από σκοπιμότητα. Σε βάρος του Μιλόσεβιτς, όμως, διαπράχτηκε μια μεγάλη αδικία, ανεξαρτήτως των περίτεχνων νομικών διατυπώσεων της απόφασης που προσπαθούν να διασκεδάσουν τις αλγεινότατες εντυπώσεις που πλέον έχει η διεθνής κοινότητα σε βάρος της Δύσης για όλ’ αυτά!

Η ίδια η Σερβία, προσπαθεί εδώ και χρόνια να αποστασιοποιηθεί από το δράμα  του αιματηρού κατακερματισμού της και να κοιτάξει μπροστά. Τα σερβικής καταγωγής κίνητρα να διακινηθεί στη διεθνή ειδησεογραφία στις πραγματικές διαστάσεις και σ’ όλες της τις πτυχές η απόφαση του δικαστηρίου, ένεκα τούτου, εξέλιπαν. Στην Ελλάδα η υπόθεση αναξέεται με μηχανίστικο τρόπο, υπό την επήρεια του διχασμού που έχει ενσπείρει η κρίση. Και μόνον οι μανιώδεις παρατηρητές των διεθνών πραγμάτων, που αναζητούν την καθαρότερη ιστορική καταγραφή σε απόσταση από τα γεγονότα και μακριά από την υστερία της τηλεοπτικής επικαιρότητας του συρμού, κρατούν την σημαντική αποκατάσταση της υστεροφημίας του Μιλόσεβιτς που κομίζει η εν λόγω απόφαση του δικαστηρίου για τη Γιουγκοσλαβία και που -εκ παραλλήλου και κατ’ ανάγκη- καταλήγει σε επανεξέταση του γιατί και πώς έλαβε χώρα η δυτική ανάμιξη στην πρώην ενιαία Γιουγκοσλαβία και ποιά τα πραγματικά αποτελέσματά της.

Τόση και αυτής της ποιότητας δικαίωση προσήκει σε όσους εξ αρχής έδειξαν μεγάλη επιφύλαξη σχετικά με το εάν και κατά πόσον ο Μιλόσεβιτς ήταν ο Χίτλερ των Βαλκανίων. Δεν είναι και λίγη αυτή η δικαίωση!                   

--------------------------------------- 

(Υγ.: Σε μία από τις τελευταίες επισκέψεις μου στην τότε ενιαία Γιουγκοσλαβία, μετά από τις προγραμματισμένες διαβουλεύσεις που είχα με τη συλλογική ηγεσία στο Βελιγράδι, το πρόγραμμα που είχε ετοιμαστεί από τους Γιουγκοσλάβους για μένα, περιλάμβανε επίσκεψη στα Σκόπια. Στις συζητήσεις με την τοπική ηγεσία μού ετέθη το «μακεδονικό ζήτημα». Εξοπλισμένος με τα επιχειρήματα με τα οποία με είχε εφοδιάσει το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, εξήγησα τις ελληνικές θέσεις και όλα τελείωσαν εκεί. Θεωρώ χρήσιμο να το αναφέρω αυτό, για να γίνει όσο είναι δυνατό αντιληπτό και το περιεχόμενο της σημερινής ελληνικής θέσης στο ζήτημα της ονομασίας της FYROM, υπό τον όρο erga omnes. Δηλαδή τη δέσμευση ότι η FYROM θα χρησιμοποιεί την όποια ονομασία από κοινού συμφωνηθεί στο πλαίσιο της διμερούς διαπραγμάτευσης υπό τον Ο.Η.Ε. «έναντι όλων» (δηλαδή, της διεθνούς κοινότητας νοουμένης εδώ εν συνόλω). Αντίθετα, στο εσωτερικό της η χώρα θα μπορεί να χρησιμοποιεί όποια ονομασία επιθυμεί. Η Ελλάδα επιζητεί ακριβώς τις πρακτικές που ακολουθήθηκαν από την ενιαία Γιουγκοσλαβία στην ίδια υπόθεση επί δεκαετίες –πρακτικές που είχαν διασφαλίσει την ειρήνη, παρ’ ότι η Ελλάδα ανήκε στο ΝΑΤΟ, οι άλλες βαλκανικές χώρες στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας και η Γιουγκοσλαβία στο Κίνημα των Αδεσμεύτων. Αυτές οι θετικές πτυχές της Γιουγκοσλαβίας, ως ενιαίας κρατικής υπόστασης στα Βαλκάνια (και όχι μόνο προς όφελος των ελληνικών συμφερόντων) εξαερώθηκαν, μεταξύ άλλων, ως αποτέλεσμα εκείνου του πολέμου. Ουδέποτε η θετική και φιλική στάση των Ελλήνων έναντι των Σέρβων υπήρξε προϊόν ενός ρατσιστικού διαχωρισμού των λαών της Χερσονήσου του Αίμου. Συμπτώσεις και κάπου-κάπου ταυτίσεις στρατηγικών συμφερόντων Ελλήνων και Σέρβων ήταν το κίνητρο και η εξήγηση για τη συμπάθεια των πολιτών τούτης της χώρας απέναντι στον Μιλόσεβιτς. Όλα τα υπόλοιπα που ακούστηκαν εδώ,  τόσα χρόνια τώρα, για τα δήθεν ρατσιστικά κίνητρα της στάσης των περισσοτέρων εξ ημών φιλικά διακειμένων απέναντι στους Σέρβους, άλλες σκοπιμότητες εξυπηρέτησαν και κυρίως συμφέροντα άλλων κρατικών και υπερεθνικών οντοτήτων, πέραν της Ελλάδας. Όσοι συμπαραστάθηκαν τότε στους Σέρβους μπορούν πλέον να αισθάνονται δικαιωμένοι. Το «μπαλάκι» της εξήγησης του τί και γιατί έγινε τότε, περνάει πια εις χείρας των άκριτων τότε υποστηρικτών κατακερματισμού της Γιουγκοσλαβίας. Εκείνοι χρωστούν πια τις εξηγήσεις απέναντι στην Ιστορία).    



Άμυνα

Η Τουρκία σκηνοθετεί θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο: Κλιμακώνει τις προκλήσεις η ‘Αγκυρα

Η Τουρκία σκηνοθετεί θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο: Κλιμακώνει τις προκλήσεις...

18 Απριλίου 2016

Παγίδα «θερμού επεισοδίου» στο Αιγαίο στήνει η Αγκυρα, με προφανή στόχο την εκβιαστική ντε φάκτο επιβολή των αμφισβητήσεών της επί της ελληνικής κυριαρχίας, δοκιμάζοντας έτσι...

Αμφιβολίες Βρετανίας για την “ειλικρινή” απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων από Συρία

Αμφιβολίες Βρετανίας για την “ειλικρινή” απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων από...

16 Μαρτίου 2016

H βρετανική κυβέρνηση δεν είναι βέβαιη ότι η ανακοίνωση από τη Ρωσία της απόσυρσης των δυνάμεών της από τη Συρία είναι ειλικρινής, δήλωσε ο υπουργός...

Σοκ και δέος κατά του ISIS: Δείτε πώς η κάμερα κατέγραψε δέκα απ' τα πιο καίρια χτυπήματα των Ρώσων

Σοκ και δέος κατά του ISIS: Δείτε πώς η κάμερα...

15 Μαρτίου 2016

Η μεγάλη ρωσική επιχείρηση κατά των τζιχαντιστών βοήθησε στο να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στο έδαφος της Συρίας ανοίγοντας το δρόμο για μία εκεχειρία και διπλωματικές...

Ads Elite

The independent media net

email us: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ads Elite (3)

Πολιτικός Τύπος