Εβδομάδα των παθών για την ελληνική οικονομία άρχισε από το μεσημέρι της Μεγάλης Δευτέρας με τον υπουργό οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο να επιχειρεί να επιτύχει έναν συμβιβασμό με τα στελέχη του κουαρτέτου στο ξενοδοχείο Hilton, τόσο για για το περιεχόμενο όσο και για τη νομική μορφή των μέτρων "υπό αίρεση" ύψους 3,6 δισ ευρώ τα οποίο απαίτησε το Eurogroup της Παρασκευής συνεχιζόμενο πίσω από τη Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς νομισματικού ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ.

Καθοριστικής σημασίας για τις επερχόμενες εξελίξεις, θεωρούνται οι επαφές που είχε στην Ουάσιγνκτον ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος με τους οικονομικούς συμβούλους του Μπαράκ Ομπάμα, ενόψει της συνάντησης που θα έχει ο Αμερικανός πρόεδρος με τη Γερμανίδα Καγκελάριο, Αγγελα Μέρκελ όπου θα τεθεί το ελληνικό ζήτημα.

Μιλώντας στον Αλέξη Παπαχελά και την εκπομπή «Ιστορίες» στον ΣΚΑΪ η πρώην Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου αποκάλυψε μεταξύ άλλων πως το κλίμα στο Μέγαρο Μαξίμου λίγο μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος ήταν «πένθιμο» και επιβεβαίωσε πως θα προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος.

Οι δανειστές θεσμοί σκέφτονται να επιβάλουν μνημόνιο και στον ΔημοσιοΓραφικό Οργανισμό Λαμπράκη.

Ομολογία Αποτυχίας Χωρίς Αυτοκριτική;

 
Ομολογία Αποτυχίας Χωρίς Αυτοκριτική;

Μισές αλήθειες και αναπάντητα ερωτήματα από την τηλεοπτική Απολογία Βαρουφάκη στον Αλέξη Παπαχελά, ΣΚΑΙ 19-1-2015
Του Δημήτρη Γιαννόπουλου*
Αφήνοντας πίσω του τα συντρίμμια μιας καλοκαιρινής πανωλεθρίας στη «διαπραγμάτευση» της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους εκβιαστές-δανειστές της Ευρωζώνης, ο Γιάνης Βαρουφάκης ξεκινά το επόμενο Σάββατο μια νέα πολιτική εκστρατεία, αυτή τη φορά όμως εκτός Ελλάδος.
Στην συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά του ΣΚΑΙ στις 19/1/15, ο πρώην υπουργός οικονομικών παραδέχεται πως το πανευρωπαϊκό του κίνημα, DiEM25, πέραν της  δραστηριοποίησής του μόνο έξω από την Ελλάδα, «προς το παρόν», δεν θα περιλαμβάνει ούτε άλλους Έλληνες στην ομάδα των ιδρυτικών στελεχών του.
Αυτή η τάση «απομάκρυνσης» του Βαρουφάκη από την Ελλάδα και τους Έλληνες, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο τόσο στην προσωπική του ζωή και δράση όσο και στην επαγγελματική του σταδιοδρομία. Mια προσωπικότητα προικισμένη με σπάνια διανοητικά και επικοινωνιακά χαρίσματα, δεν μπορούσε παρά να ασφυκτιά στο περιβάλλον της ελληνικής μετριοκρατίας, ιδιαίτερα μετά από μια μακροχρόνια παραμονή και επιτυχημένη επαγγελματική-ακαδημαϊκή καριέρα σε Αυστραλία και Αγγλία, όπως πιο πρόσφατα στην Αμερική.
Μόνο που τώρα υπάρχουν πιο πιεστικοί λόγοι από τον ακαδημαϊκό κοσμοπολιτισμό και το κυνήγι της δημοσιότητας, που επιβάλλουν στον Βαρουφάκη - προσωρινά τουλάχιστον - αυτή την ιδιόρρυθμη όσο και μεγαλεπήβολη «αυτοεξορία». 

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, μαζί με τον δημοσιογράφο Δημήτρη Γιαννόπουλο, Σύμβουλο Τύπου στο υπουργείο του, και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο στην σύνοδο του Eurogroup.
 
Ξέσπασμα με μονόλογο
Ήταν ίσως η πιο αυθεντική στιγμή της «αποχαιρετιστήριας» συνέντευξης Βαρουφάκη στο ΣΚΑΙ, όταν για πρώτη φορά άφησε να ξεσπάσει σε έναν ασύνταχτο μονόλογο, το μίγμα ενοχής, καταισχύνης, παραπόνου και διαμαρτυρίας, που μέχρι τότε καλύπτονταν από την - ασκημένη σε χιλιάδες ώρες συνεντεύξεων - ευχέρεια στο επιτηδευμένα «άνετο» και «πειστικό» ύφος.
«[Νιώθω] τεράστια ευθύνη, βεβαίως απέτυχα. Στόχος μου ήταν να αναλάβω την διαπραγμάτευση έτσι ώστε να υπάρξει μία έντιμη συμφωνίασταθεροποίησης της ελληνικής κοινωνίας ώστε να μπορούμε μετά να έχουμε διαφωνίες μεταξύ μας για το αν θα φορολογηθεί η εργασία το κεφάλαιο κτλ.  Γιατί έτσι όπως είμαστε τώρα δεν υπάρχει καν περιθώριο διαφωνίας. Μεταξύ φιλελεύθερων αριστερών, μαρξιστών κτλ. Αυτό το πράγμα που λέγεται ελληνική κοινωνική πολιτική οικονομία από το 2010 και μετά δεν είναι βιώσιμο. Η ευθύνη είναι μεγάλη θα έκανα αρκετά πράγματα διαφορετικά. Αυτό πουδεν θα έκανα διαφορετικό είναι η αποφασιστικότητα με την οποία πίστευα ότι θα έπρεπε να είχα μια σταθερή γραμμή... να μην βάζουμε καμία σταθερή, για το θέμα διαπραγμάτευση του χρέους,  της αναδιάρθρωσης στην βάση αυτών των  swaps που είχαμε προτείνει, του χαμηλού πρωτογενούς πλεονάσματος, κάποιων βασικών παραμέτρων προστασίας κοινωνικών ομάδων και μετά σε όλα τα άλλα θα έπρεπε να είμαστε απολύτως ελαστικοί.  Το πρόβλημα είναι, κ. Παπαχελά, θα μου επιτρέψετε  να σας πω ποια είναι η δική μου ερμηνεία για τον Σοιμπλε, για  Νταισεμπλουμ, για την Τρόικα: Δεν θέλανε συμφωνία, εμείς θέλαμε συμφωνία. Ήμασταν έτοιμοι να κάνουμε  πολύ μεγάλους συμβιβασμούς».
Είναι όμως και ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας που περιέχει το ζουμί της όλης Τραγωδίας. Γιατί ο Βαρουφάκης πράγματι νόμιζε πως ήταν προετοιμασμένος για όλα εκτός από την Αποτυχία, την οποία ίσως να μην είχε γνωρίσει τόσο βαριά ποτέ άλλοτε στη ζωή του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, δεν ήταν προετοιμασμένος για τίποτα άλλο, παρά μόνο για την Αποτυχία.
Αρκεί να θέσουμε δύο ερωτήματα που απορρέουν από την παραπάνω εκ βαθέων απολογία.
Πρώτον, ποιό ήταν το διακύβευμα, δηλαδή ο στόχος της διαπραγμάτευσης που η ελληνική πλευρά είχε θέσει και στον οποίο ο Βαρουφάκης θεωρεί ότι απέτυχε;
Δεύτερον, ποιες πράξεις, παλινωδίες, αυταπάτες ή παραλείψεις (την «τεράστια ευθύνη» των οποίων ανέλαβε ο Βαρουφάκης), ήσαν εκείνες που οδήγησαν τη διαπραγμάτευση στα βράχια.
Διαπραγμάτευση χωρίς διακύβευμα;
Ήδη στην παραπάνω οδυνηρή απάντηση, ο Βαρουφάκης ισχυρίζεται πως στόχος ήταν μια «έντιμη συμφωνία» ή ένας «έντιμος συμβιβασμός» που θα διασφαλίσει την «σταθεροποίηση» της ελληνικής κοινωνίας. Και για την επίτευξη αυτού του στόχου «ήμασταν έτοιμοι να κάνουμε πολύ μεγάλους συμβιβασμούς». Αλλά τελικά δεν κάναμε συμφωνία γιατί «[οι άλλοι] δεν θέλανε συμφωνία, εμείς θέλαμε συμφωνία».
Ήταν όμως δεδομένο πως η πλευρά των εκβιαστών-δανειστών δεν ήθελε συμφωνία, αλλά υποταγή στα κελεύσματα του 2ου Μνημονίου, το οποίο προτίμησε να αφήσει ανολοκλήρωτο η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, για τους ίδιους μάλιστα λόγους που δεν ήθελε να το ολοκληρώσει η κυβέρνηση Τσίπρα.
Δεν ήταν όμως δεδομένη και η συνολική εναλλακτική πρόταση της ελληνικής πλευράς, χωρίς την οποία η «διαπραγμάτευση» στερείται αντικειμένου. Στόχοι της έπρεπε να είναι ασφαλώς η «σταθεροποίηση» του χρηματοπιστωτικού και δημοσιονομικού περιβάλλοντος, ανάσχεση ή ανάταξη του φαύλου κύκλου ύφεσης-χρέους, σταδιακή αποκατάσταση επενδυτικού κλίματος και ανασυγκρότηση του παραγωγικού δυναμικού της οικονομίας μετά από την πρωτοφανή καταστροφή ή απαξίωση σταθερού και ανθρώπινου κεφαλαίου, που της είχαν επιφέρει τα τιμωρητικά, ισοπεδωτικά και «εμπροσθοβαρή» μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας και υπερφορολόγησης, εσωτερικής υποτίμησης και (για να μη ξεχνιόμαστε) πιστωτικής ασφυξίας, που επιβλήθηκαν από την τρόικα.
Διατυπωμένο με αυτούς τους όρους, το αντικείμενο ή διακύβευμα της  διαπραγμάτευσης για την ελληνική πλευρά δεν είναι ένας απλός, μετριοπαθής και «έντιμος» συμβιβασμός γενικά και αόριστα. Είναι απαίτηση Αλληλεγγύης, πρωτίστως από τους λαούς της Ευρώπης, για ανάσχεση και αναστροφή του καταστροφικού «σπιράλ θανάτου» που έχουν θέσει σε κίνηση στην Ελλάδα, εδώ και πέντε χρόνια, οι παράνομοι μηχανισμοί της τρόικα και των μνημονίων.

Ζητούμενο η σωτηρία της χώρας
Η απαίτηση για σωτηρία μιας χώρας που είναι ισότιμο μέλος της ΕΕ και Ευρωζώνης, εδράζεται στην επίκληση του Δικαίου της Ανάγκης. Υποχρεώνει  τους «επισήμους» Δανειστές να αναλάβουν την ευθύνη των εγκληματικών «λαθών» τους που έχουν εν μέρει αναγνωρίσει, και να διαπραγματευτούν με την Ελληνική Κυβέρνηση τους όρους αποκατάστασης ή επανόρθωσης των ζημιών και όχι την επισώρευση πρόσθετων δεινών.
Σ’ αυτό το διακύβευμα έχουν θέση και τα μέτρα που αναφέρει ότι επιχείρησε να διαπραγματευτεί με «αποφασιστικότητα» ο Βαρουφάκης, κυρίως «αναδιάρθρωση του χρέους με swaps,  χαμηλό πρωτογενές πλεόνασμα, κάποιες βασικές παράμετροι προστασίας κοινωνικών ομάδων» κλπ.
Και πάλι όμως, τέτοια μέτρα δεν μπορεί να είναι ξεκομμένα από το μακροοικονομικό, νομισματικό και δημοσιονομικό τους πλαίσιο, που αποβλέπει πια, κατά προτεραιότητα, στην ανάσχεση των μακροχρόνιων υφεσιακών επιπτώσεων των μνημονίων, με μεσοπρόθεσμα μέτρα ενίσχυσης της ρευστότητας και της ενεργού ζήτησης, των πιο χαμηλών εισοδημάτων, σε συνδυασμό με τα μέτρα ανακούφισης φτωχοποιημένων στρωμάτων, όπως και χρηματοπιστωτική σταθερότητα που θα επιτρέψει αντιστροφή του κύματος εκροής καταθέσεων αλλά και μετανάστευσης κεφαλαίων, επιχειρήσεων και εργαζομένων.     
Χωρίς την πολιτική πυξίδα που παρέχει το διακύβευμα σωτηρίας της Ελλάδας με ευθύνη και υποχρέωση των δανειστών, βάσει του διεθνούς δικαίου, η όποια διαπραγμάτευση φετιχοποιείται και ανάγεται σε αυτοσκοπό, ενώ η πλευρά των δανειστών γνωρίζει πως η επιστροφή στο μνημονιακό στάτους κβο είναι αναπόφευκτη – αν όχι προσυμφωνημένη.
Η παγίδα της 20 Φεβρουαρίου
Ας δούμε λοιπόν το κομβικό σημείο της τηλεδιάσκεψης της 24ης Φεβρουαρίου, όπου ο Βαρουφάκης παραδέχεται μια πρώιμη ήττα, προτού καν αρχίσει τις «συνομιλίες» του 4μήνου-γέφυρα με τη τρόικα.
Το αδιέξοδο της διαπραγματευτικής στρατηγικής του 1ου εξαμήνου 2015 δεν άργησε να οδηγήσει στη παγίδα του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου και στην «ήττα» τέσσερις μέρες αργότερα.
Προάγγελος αυτής της ήττας ήταν οι πρώτες απειλές για διακοπή χρηματοδότησης και κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών, ως πίεση προς την νέα ελληνική κυβέρνηση για να αποδεχθεί τα «ανεκτέλεστα» του δεύτερου Μνημονίου που άφησε πίσω του ο Σαμαράς.   
“Ο κ. Ντάϊσελμπλουμ μου λέει έχεις μια επιλογή είτε αποδέχεσαι το πρόγραμμα ως έχει ή το πρόγραμμα χτυπάει τα βράχια και με αυτό μην πολυλογώ εννοούσε κλείσιμο τραπεζών.”
Αν εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο προκλητικός Ολλανδός έπαιρνε μια απάντηση του τύπου «Αυτό που είπες το υπογράφεις τώρα αμέσως σε χαρτί ή θες να πάμε δίπλα να το πεις και στους δημοσιογράφους;» είναι σίγουρο πως η εξέλιξη της «διαπραγμάτευσης» θα ήταν εντελώς διαφορετική. 
Το ίδιο περίπου συνέβη στην πρώτη κατ’ ιδία συνάντηση Βαρουφάκη-Τσακαλώτου με τον Σόιμπλε στο Βερολίνο λίγες μέρες αργότερα.
«Δεν γίνεται κάθε φορά που διεξάγονται κάπου εκλογές να αλλάζουν οι κανόνες της Ευρωζώνης. Θα ακολουθήσετε τους κανόνες και τις δεσμεύσεις που έχετε αναλάβει αλλιώς ετοιμαστείτε για Grexit
Σ’ αυτό φυσικά, μια ευγενική απάντηση θα ήταν, ότι οι «κανόνες» που επιβλήθηκαν στην ευρωζώνη τα τελευταία 5 χρόνια συνιστούν δευτερογενές δίκαιο που επικράτησε πραξικοπηματικά και ανατρέπει πολλές θεμελιώδεις αρχές του πρωτογενούς δικαίου των συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ οι δεσμεύσεις «μας» ανελήφθησαν υπό το κράτος αφόρητων εκβιασμών και είχαν καταστροφικά αποτελέσματα στην ελληνική «κοινωνική οικονομία».
Αντί να εγείρει θέμα πολιτικής απονομιμοποίησης θεσμών που παραβιάζουν συστηματικά το διεθνές δίκαιο και οδηγεί τις πιο αδύναμες χώρες του ευρώ στον όλεθρο, ο Βαρουφάκης οικοδόμησε τη διαπραγματευτική του στρατηγική πάνω σε κινητή άμμο ενός «παντρέματος»  ανόμοιων πραγμάτων που ούτως ή άλλως ουδέποτε αποδέχτηκαν οι Δανειστές ως υποκατάστατο του Μνημονίου.
 «Το είπα και στο πρώτο Εurogroup ότι εδώ έχουμε δύο ατζέντες. Έχουμε το μνημόνιο, το πρόγραμμα στο οποίο υπάρχει μια δέσμευση από το ελληνικό κράτος άσχετα αν διαφωνώ με αυτό. Από την άλλη μεριά υπάρχει το δικό μας πρόγραμμα. Στόχος μας είναι να υπάρξει μια έντιμη διαπραγμάτευση ώστε αυτά τα δύο να παντρευτούν, να υπάρξει ένας συμβιβασμός μεταξύ αυτών των δύο.”
Όπως όμως έχουν επιχειρηματολογήσει πολλοί σημαντικοί ακαδημαϊκοί και νομικοί, με κορυφαίο τον διατελέσαντα αντιπρόεδρο και επίτιμο πρόεδρο της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου, καθηγητή Γεώργιο Κασιμάτη, οι δανειακές συμβάσεις και τα Μνημόνια που έχει υπογράψει η Ελλάδα, «περιέχουν πρωτοφανείς στην ιστορία του οικονομικού διεθνούς δικαίου δεσμεύσεις της εθνικής κυριαρχίας και περιουσίας της Ελλάδας απέναντι στους Δανειστές, και πρωτοφανείς παραβιάσεις του συνταγματικού, του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου», γεγονός που καθιστά την υπογραφή τους εξίσου παράνομη με εκείνη της νεοαποικιακής επιβολής τους.
Έτσι περιπλέκεται η υπόθεση της απονομιμοποίησης τέτοιων δεσμεύσεων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, ενώ γίνεται υποβάθμιση πολιτικών προγραμμάτων, προσώπων ή κομμάτων που παρεκκλίνουν από το ευρωζωνικό δόγμα.
Αυτό δεν άργησε να φανεί στα τρία απανωτά Eurogroup όπου εκκολάφθηκε η  περιβόητη Απόφαση της 20ης Φεβρουαρίου.

Σαφέστατη ασάφεια
Το τελικό κείμενο διακρίνεται βέβαια από «δημιουργική ασάφεια», αλλά δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας προς τα που κλίνουν οι συγγραφείς του.
«Ο κ. Ντάϊσελμπλουμ ξεκάθαρα είχε προσυμφωνήσει με την κα. Μέρκελ ότι θα μας δώσει αυτό που ζητούσαμε. Ένα κοινό ανακοινωθέν του Eurogroup, στο οποίο να αναγνωρίζεται, να μην υπάρχει αναφορά στο Μνημόνιο, να αναγνωρίζεται ότι θα κριθεί η ελληνική κυβέρνηση από ένα κατάλογο μεταρρυθμίσεων που θα είναι αποτέλεσμα συγκερασμού. Αυτή ήταν η μεγάλη επιτυχία της 20ηςΦεβρουαρίου, η οποία αναιρέθηκε 4 μέρες μετά. Η συμφωνία, να σας θυμίσω, έλεγε θα έχουμε στείλει στους Θεσμούς τον κατάλογο των μεταρρυθμίσεων που εμείς προτείνουμε.»
Είναι περίεργο πως μια τόσο σημαντική συμφωνία Μέρκελ-Ντάϊσελμπλουμ θα μπορούσε να αναιρεθεί 4 μέρες μετά από κατώτερους αξιωματούχους. Η επίμαχη παράγραφος της Συμφωνίας προέβλεπε τα εξής:
Οι ελληνικές αρχές θα παρουσιάσουν μια πρώτη λίστα μεταρρυθμίσεων, βασισμένων στις τρέχουσες ρυθμίσεις [Μνημόνιο], μέχρι τα μεσάνυχτα Δευτέρας 23 Φεβρουαρίου. Οι θεσμοί θα παράσχουν μια πρώτη άποψη αν η λίστα είναι επαρκώς περιεκτική ώστε να αποτελέσει έγκυρο σημείο εκκίνησης για την επιτυχημένη κατάληξη της αξιολόγησης. Αυτή η λίστα θα προσδιοριστεί περαιτέρω και εν συνέχεια συμφωνηθεί με τους θεσμούς μέχρι τα τέλη Απριλίου. (βλconsilium.europa.eu/en/press/press-releases/2015/02/150220-eurogroup-statement-greece)    
Αλλά οι πολιτικοί προϊστάμενοι της τρόικας όχι μόνο ανέτρεψαν αυτήν τη «μεγάλη επιτυχία», αλλά κατά κάποιο τρόπο «δέσμευσαν» την ελληνική πλευρά σ’ αυτή την ανατροπή, «προσποιούμενοι» ότι δεν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο.
“Δυστυχώς οι εκπρόσωποι των τριών θεσμών, ο κ. Μοσκοβισί, ο κ. Ντράγκι, η κα. Λαγκάρντ, συνεννοημένοι προφανώς, γιατί υπήρχε πλήρης σύμπτωση ακόμα και φραστική ξεκίνησαν να λένε ότι ναι συμφωνούμε, ότι αυτός ο κατάλογος είναι αποδεκτός, αλλά δεν υποκαθιστά το μνημόνιο, το M.O.U…. Εκείνη τη στιγμή, κύριε Παπαχελά, είχα μια πάρα, πάρα πολύ μεγάλη απόφαση να λάβω….Έκρινα εκείνη τη στιγμή …πως θα μπορούσαμε να προσποιηθούμε ότι δεν υπήρξε ή τουλάχιστον εμείς να επιμένουμε…πως από την στιγμή που δεν είναι γραπτό δεν υπάρχει. Δεν έχει νομική ισχύ…”
Προσέξτε την μετάβαση από το πρώτο ενικό στο πρώτο πληθυντικό:
«Έκρινα ότι» και μετά «θα μπορούσαμε να προσποιηθούμε ότι δεν υπήρξε ή τουλάχιστον εμείς να επιμένουμε…πως από την στιγμή που δεν είναι γραπτό δεν υπάρχει».
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι το «να προσποιηθούμε» απευθύνεται στους κ.κ. κορυφαίους της τρόικα. Μπορεί να αναφέρεται ακόμα και στον Τσίπρα ο οποίος ήταν σε ανοιχτή ακρόαση της τηλεδιάσκεψης με το «χταπόδι» του Μαξίμου.
Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: η συγκεκριμένη προσποίηση [προς όλο τον υπόλοιπο κόσμο] ότι «κάτι δεν υπάρχει ενώ... υπάρχει [και λέγεται Μνημόνιο2]» απαιτούσε και τη συγκατάθεση της τρόικα ώστε να συμμετέχει και αυτή ενεργά στο τετράμηνο «θέατρο» διαπραγμάτευσης.
Και η συγκατάθεση φαίνεται πως δόθηκε, με την τρόικα να ανακοινώνει το ίδιο βράδυ δημόσια, πως «οι προτάσεις μεταρρυθμίσεων της ελληνικής κυβέρνησης είναι επαρκώς περιεκτικές (comprehensive) ώστε να αποτελούν μια καλή βάση για περαιτέρω διαβουλεύσεις» και για αποδοχή του ελληνικού αιτήματος παράτασης της παρούσας σύμβασης δανειακής διευκόλυνσης (MFFA).  
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

*Ο Δημήτρης Γιαννόπουλος είναι Πρώην Σύμβουλος Τύπου του ΥΠΟΙΚ
[Δημοσιεύεται στον Δρόμο της Αριστεράς, 23/01/2016]

Από τη χίμαιρα του Plan Z στη φενάκη του Plan X

 
Από τη χίμαιρα του Plan Z στη φενάκη του Plan X

Απολογία Βαρουφάκη Χωρίς Αυτοκριτική [ΜΕΡΟΣ 2]
του Δημήτρη Γιαννόπουλου*
Στο πρώτο μέρος αυτής της σειράς, είδαμε πως οι ομόκεντροι κύκλοι Τρόικα-Eurogroup, δηλαδή μια χούφτα αξιωματούχων της ευρωζώνης (με κοινό διακριτικό ότι δεν λογοδοτούν πουθενά) κατάφεραν να παγιδέψουν από πολύ νωρίς τον Βαρουφάκη και την κυβέρνηση στη μέγκενη του Μνημονίου 2 και των διαβόητων «προαπαιτούμενων» που είχε αφήσει ανεκτέλεστα η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, ως τα μόνα θέματα που δεχόταν να συζητήσει η τρόικα.
Θα μπορούσε κάνεις να διερωτηθεί γιατί η «δημιουργική ασάφεια» της Απόφασης του Eurogroup της 20 Φεβρουαρίου 2015 δεν κάλυπτε επαρκώς την απαίτηση της τρόικα για «διαπραγμάτευση» μνημονιακών προδιαγραφών;
Και όμως, η Απόφαση εκείνη άφηνε περιθώρια στο Βαρουφάκη, με τη πρώτη δυσκολία, να καταγγείλει οποιεσδήποτε αυταρχικές ή μνημονιακές απαιτήσεις της τρόικα ότι παραβιάζουν «το γράμμα και το πνεύμα της 20ης Φεβρουαρίου». Αυτό άλλωστε έκανε ο Βαρουφάκης στην αρχή της τηλεδιάσκεψης της 24/2 όταν η ηγεσία των δανειστών (Μοσκοβισί-Ντράγκι-Λαγκάρντ) επέμενε πως καμιά μεταρρυθμιστική πρόταση της ελληνικής πλευράς δεν μπορούσε να υποκαταστήσει τις «εκκρεμότητες» του Μνημονίου 2. 
Συμφωνώντας όμως και αυτοί να «υποκρίνονται» πως δεν συζητούν και αξιολογούν προαπαιτούμενα Μνημονίου, αλλά μόνο «προτάσεις» της Ελληνικής πλευράς, αφαίρεσαν από το Βαρουφάκη το δικαίωμα να καταγγείλει την παρελκυστική ή περιφρονητική στάση των Δανειστών στις ελληνικές προτάσεις, απειλώντας να τις εφαρμόσει μονομερώς. Επιπλέον όμως, οι δανειστές κατάφεραν να έχουν το ακαταλόγιστο για όλες τις παράνομες πράξεις τους στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης. Οι παρανομίες - εκτός της ενορχηστρωμένης επιχείρησης εξοβελισμού με υποτιμητικά και προσβλητικά σχόλια όλων των προτάσεων Βαρουφάκη – περιελάμβαναν και την κλιμάκωση πιστωτικής ασφυξίας από την ΕΚΤ.
Όλα αυτά δεν τα κατάφεραν οι δανειστές μέσω της “επίσημης”  γραπτής Απόφασης της 20ηςΦεβρουαρίου 2015, αλλά μέσω μιας «προφορικής» τηλεδιάσκεψης τέσσερις μέρες αργότερα, η οποία δεν προβλεπόταν καν από κάποιο κανονισμό.
Σκιώδης απολυταρχία
Βλέπουμε λοιπόν ότι οι μηχανισμοί και τα ανδρείκελα της πραγματικής εξουσίας στην ευρωζώνη, ειδικά στο τρίγωνο Βερολίνο-Φρανκφούρτη-Βρυξέλλες, λειτουργούν πια σχεδόν αποκλειστικά στο παρασκήνιο, χωρίς έγγραφα, ψηφοφορίες, πρακτικά και υπογραφές, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Δηλαδή, τα ουσιώδη αποφασίζονται υπό το κράτος εκβιασμών και ψυχολογικού πολέμου στο σκοτάδι της πραγματικής απολυταρχικής ισχύος όπου κανείς δεν λογοδοτεί αλλά όλοι «ελέγχονται» από το Πανοπτικό στην κορυφή της εξουσιαστικής πυραμίδας.
Εκεί είναι που οι Επικυρίαρχοι της γηραιάς ηπείρου καταφέρουν τα πιο σκληρά κτυπήματα σε όσους πιστεύουν πως μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, με μοναδικό όπλο μια μηχανιστική θεωρία παιγνίων, χωρίς νομικό επιτελείο ειδικών στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, χωρίς να συμβουλεύονται και να καθοδηγούν τις ελληνικές πρεσβείες στην Ευρώπη, χωρίς ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας με την Ελληνική Βουλή και το Ευρωκοινοβούλιο, χωρίς διαύλους συντεταγμένου διάλογου με την κοινωνία.  
Σύμφωνα με τον Γιώργο Κοντογιώργη αυτή ακριβώς είναι η ελληνική ιδιαιτερότητα και αδυναμία που έκανε αναπότρεπτη τη συνθηκολόγηση όλων των παρατάξεων της ντόπιας κομματοκρατίας με το ευρωπαϊκό «βασίλειο των σκιών». Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με ένα δυναστικό πολιτικό σύστημα το οποίο υποχρεώνεται από επικυρίαρχους δανειστές να εκτελεί ένα πρόγραμμα οικονομικής γενοκτονίας. Πρόγραμμα που δεν εξυπηρετεί καμιά οικονομική λογική αποπληρωμής δανείων ή εκσυγχρονισμού, κανένα ντόπιο επιχειρηματικό ή άλλο συμφέρον, πλην εκείνων που νέμονται προνόμια τα οποία τους παρέχει το ίδιο το κράτος.
Αν υπήρχε πράγματι η ελάχιστη διάθεση αντίστασης και απαίτησης για ισότιμη και ουσιαστική διαπραγμάτευσης με τους δανειστές εκ μέρους του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, το τελευταίο θα έβλεπε την ολοφάνερη παραβίαση κάθε μορφής νομιμότητας ως το αδύνατο σημείο της διπλής κατοχής, όπως έχει δείξει ο Γιώργος Κασιμάτης και πλήθος νομικών.
Η πολιτική (όχι μόνο δικαστική) απονομιμοποίηση  της κλιμακούμενης πιστωτικής ασφυξίας που διέλυσε τράπεζες, ταμεία και επιχειρήσεις, του εκβιασμού με όλο και πιο σκληρά μέτρα πριν τη καταβολή των δόσεων, της οικονομικής τρομοκρατίας με «χρεοκοπία» ή Grexit που εκδίωξε τις καταθέσεις, και η ήδη συντελεσθείσα καταστροφή (με τις συνακόλουθες απαιτήσεις επανορθώσεων) θα μπορούσαν να αποτελέσουν το κύριο διαπραγματευτικό ατού μιας ρωμαλέας διαπραγμάτευσης για τα Δίκαια των Ελλήνων στην Ευρώπη.
Αντί γι’ αυτά, ο Γιάνης Βαρουφάκης αναγκάστηκε να αποδυθεί σε έναν ιλιγγιώδη αγώνα δρόμου πάνω στο χείλος του γκρεμού, σε μια απέλπιδα επικοινωνιακή εκστρατεία για να στρέψει την παγκόσμια κοινή γνώμη και ΜΜΕ υπέρ των ελληνικών θέσεων. Στόχος του ήταν να «πείσει» κάποιες τουλάχιστον κυβερνήσεις της ευρωζώνης, τους Αμερικανούς ή την Μέρκελ, να παραδεχτούν την αποτυχία των μνημονίων ώστε να υποχρεώσουν με τη σειρά τους την τρόικα [δηλαδή τον Σόϊμπλε] σε έναν «έντιμο συμβιβασμό» έστω και στο 5% των μέτρων του Μνημονίου, πριν έρθει ο «Αρμαγεδώνας» του κλεισίματος των τραπεζών, των capital controls και το Grexit.
Από την άλλη μεριά, ούτε η τρόικα και η Μέρκελ, αλλά ούτε οι Αμερικάνοι του Ομπάμα, δεν είχαν απολύτως κανένα λόγο να χαλαρώσουν τη θήλεια γύρω από το λαιμό της Ελλάδας στο μέτρο που δεν φοβούνταν κανένα «Αρμαγεδώνα» ενώ γνώριζαν πως το Βερολίνο επεδίωκε να τρομάξουν Ιταλούς, Ισπανούς και Γάλλους ώστε να μη χαλαρώσουν τη δημοσιονομική πειθαρχεία και αμφισβητήσουν τη Γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη.
Κλιμάκωναν μάλιστα τη λοιδορία και τις ύβρεις, όσο είχαν την απόλυτη ευχέρεια να διαδίδουν πως ο Βαρουφάκης «αγνοούσε» πως να ικανοποιήσει την απαίτησή τους για «τεκμηριωμένες, σωστές και ολοκληρωμένες προτάσεις», για τις «μεταρρυθμίσεις που πρέπει επισπευσθούν», δηλαδή αυτά που προβλέπει το Μνημόνιο – όπως συμφώνησαν να «μη το λένε αλλά αυτό να εννοούνε» στη τηλεδιάσκεψη της 24 Φεβρουαρίου.
Δύο παρόμοια τελεσίγραφα
Εκτός από εκείνη τη τηλεδιάσκεψη, καμιά άλλη φορά οι δανειστές δεν καταδέχτηκαν να διαβάσουν τις εξαιρετικά καλογραμμένες, άρτια τεκμηριωμένες, πολυσέλιδες και συνεχώς βελτιούμενες προτάσεις Βαρουφάκη.
Τι ήταν όμως αυτό που εξανάγκασε το Βαρουφάκη να υποχωρήσει στο «τελεσίγραφο» της 24 Φεβρουαρίου, κάτω από πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες, ενώ, φαινομενικά τουλάχιστον, εμφανίστηκε ανυποχώρητος στο τελεσίγραφο του Ιουνίου, με τα ίδια μάλιστα αντίμετρα (π.χ. κούρεμα ομολόγων ΕΚΤ) που είχαν συμφωνηθεί με τον Τσίπρα πριν τις εκλογές της 25 Ιανουαρίου;
 «Η εισήγησή μου [στον Τσίπρα;] ήταν ότι είμαστε 24 Φεβρουαρίου, 28 κλείνουν οι τράπεζες, 28 εξοκείλει το πρόγραμμα. Είδαμε και πάθαμε. Κάναμε πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια... να υπάρξει ο συμβιβασμός της 20ης Φεβρουαρίου. Έκρινα εκείνη τη στιγμή και αυτό ήταν η εισήγησή μου και εισακούστηκε ότι η προσπάθεια από τη μεριά της τρόικα επαναφοράς του Μνημονίου ήταν φραστική... άρα θα μπορούσαμε να προσποιηθούμε ότι δεν υπήρξε... κλπ»
Οι ίδιοι κίνδυνοι, το ίδιο τετραήμερο μέχρι το τέλος της παράτασης, ίδια επαναφορά του ίδιου Μνημονίου από τον Τόμσεν, αλλά οι τράπεζες σε πολύ καλύτερη κατάσταση σύμφωνα με βαθμολογία ΕΚΤ (Δεκ. 2014), με 30δις περισσότερες καταθέσεις σε σύγκριση με τέλη Ιουνίου... Που είναι η καταγγελία παραβίασης της Συμφωνίας 20/2; Γιατί όχι δημοψήφισμα για το ίδιο μνημόνιο που ξαναεμφανίστηκε ως τελεσίγραφο τον Ιούνιο; Γιατί όχι αντίμετρα στην ΕΚΤ αφού δεν επαναφέρει το waiver στα ομόλογα – όπως είχε υποσχεθεί 10 μέρες πριν; Και φυσικά, γιατί όχι από τότε ...Σχέδιο Β ή όπως εσχάτως μετονομάστηκε Plan X;
Η χίμαιρα του Plan Z
Μήπως τελικά, εκτός από συμφωνία «αμοιβαίας προσποίησης» έγινε σαφές στην ελληνική πλευρά, ότι αν δεν δεχτεί τελικά τις εκκρεμότητες του Μνημονίου, δεν θα κλείσουν απλώς οι τράπεζες, αλλά θα εφαρμοστεί στη χειρότερη εκδοχή του το θηριώδες Plan Z του Μαΐου 2012, που προβλέπει έξοδο από το ευρώ, αλλά με ολοκληρωτική καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, με ή χωρίς απώλεια εδαφικής ακεραιότητας, και «ανοικοδόμησή» της από «μηδενική βάση» στο πρότυπο του Ιράκ μετά την εισβολή του 2003;
Και μόνο μια απλή αναφορά στο Plan Z, όπως το αποκάλυψε σε μνημειώδες άρθρο του στους Financial Times ο γνωστός μας Peter Spiegel τον Μάιο του 2014, αρκούσε στη τρόικα για να το θέσει ως Δαμόκλειο Σπάθη πάνω από τη «διαπραγμάτευση» Βαρουφάκη.
Αλλά, ακριβώς επειδή ήταν τόσο τρομακτικό και στόχευε πρωτίστως στον εκβιασμό της υποταγής του - πρωθυπουργού πλέον - Σαμαρά μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012, το Plan Z δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στις συζητήσεις περί Grexit στη διάρκεια των 18 μηνών μετά το δημοσίευμα του Peter Spiegel, μέχρι που το ανέσυρε από τη λήθη ο Αλέξης Παπαχελάς στη συνέντευξη της 19-1-2016.
ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ: Απλώς για να το καταλάβω μου λέτε ότι υπήρχε ένας σχεδιασμός συγκεκριμένος.
ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: Συγκεκριμένος, το Plan X, plan B πείτε το έτσι, ο λόγος που το έκανα X είναι γιατί η ΕΚΤ είχε ένα τέτοιο πράγμα
ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ: Το Plan Z.
ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: Το plan Z, εμείς το είπαμε X. Τελείωσε το λατινικό αλφάβητο.
 Αν και το «Plan Z» παραπέμπει σε Ζορμπά και την ταινία «Ζ» του Κώστα Γάβρα, για τους σχεδιαστές του σημαίνει το τελικό γράμμα του λατινικού αλφαβήτου, δηλαδή κάτι σαν Σχέδιο Ωμέγα (τέλους) για την Ελλάδα. Το ότι ο Βαρουφάκης μίλησε πρώτη φορά για «Plan Χ», χωρίς όμως να απορρίπτει τον όρο «Plan Β» που χρησιμοποιούσε μέχρι τώρα, δείχνει τουλάχιστον έλλειψη σοβαρότητας απέναντι σε μια θανάσιμη απειλή κατά της Ελλάδος, που κωδικοποιήθηκε ως Plan Z.
Απειλή την οποία ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, και ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) έχουν περίπου αποδεχθεί και αποσιωπήσει, εμφανίζοντάς την σαν «στιγμιαία», σαν ένα πιθανό μέτρο των εκβιαστών-δανειστών που επιδέχεται «αντίμετρα», αντί για ένα σχέδιο «εν εξελίξει» που πλήττει ήδη την χώρα κάθε μέρα που περνάει, μέχρι τον τελικό «εκμηδενισμό» της οικονομίας της και την ανοικοδόμησή της «από μηδενική βάση». Ανοικοδόμηση από ποιους; Μα από εκείνους που επισπεύσαν την κατεδάφιση φυσικά.
Συνεχίζεται...

*Ο Δημήτρης Γιαννόπουλος είναι Πρώην Σύμβουλος Τύπου του ΥΠΟΙΚ

[Δημοσιεύεται στον Δρόμο της Αριστεράς, 30/01/2016]
Η απεικόνιση της πραγματικής κατάστασης είναι το ζητούμενο. Αποτελεί επίμονο ζήτημα . Απαιτεί συγχρόνως απεικόνιση σφαιρική της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας. Προϋποθέτει  την προσεκτική περιγραφική  απεικόνιση της κατάστασης.

Η απλή ανάγνωση του νόμου που έφερε η κυβέρνηση για ψήφιση στη Βουλή ως προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της δόσης του 1 δις ευρώ, σε ότι αφορά τα κόκκινα δάνεια, προκαλεί τα παρακάτω σχόλια, παρατηρήσεις, απορίες και ερωτήματα. Δεδομένου μάλιστα ότι μετά τις 15 Φεβρουαρίου 2015 θα αφορά όλα τα δάνεια σε ιδιώτες, στεγαστικά, καταναλωτικά, πιστωτικές, δάνεια σε μικρές και σε μεσαίες επιχειρήσεις και δάνεια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.

Επιτέλους αντιμνημονιακή η ΝΔ. Δεν ψηφίζει ούτε τα προαπαιτούμενα.

Κατατίθεται σήμερα στη Βουλή προκειμένου να ψηφιστεί το βράδυ της Πέμπτης τοπολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα που θα αποδεσμεύσουν την υποδόση των 2 δισ. ευρώ και τα 10 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Σελίδα 1 από 9

Άμυνα

Η Τουρκία σκηνοθετεί θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο: Κλιμακώνει τις προκλήσεις η ‘Αγκυρα

Η Τουρκία σκηνοθετεί θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο: Κλιμακώνει τις προκλήσεις...

18 Απριλίου 2016

Παγίδα «θερμού επεισοδίου» στο Αιγαίο στήνει η Αγκυρα, με προφανή στόχο την εκβιαστική ντε φάκτο επιβολή των αμφισβητήσεών της επί της ελληνικής κυριαρχίας, δοκιμάζοντας έτσι...

Αμφιβολίες Βρετανίας για την “ειλικρινή” απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων από Συρία

Αμφιβολίες Βρετανίας για την “ειλικρινή” απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων από...

16 Μαρτίου 2016

H βρετανική κυβέρνηση δεν είναι βέβαιη ότι η ανακοίνωση από τη Ρωσία της απόσυρσης των δυνάμεών της από τη Συρία είναι ειλικρινής, δήλωσε ο υπουργός...

Σοκ και δέος κατά του ISIS: Δείτε πώς η κάμερα κατέγραψε δέκα απ' τα πιο καίρια χτυπήματα των Ρώσων

Σοκ και δέος κατά του ISIS: Δείτε πώς η κάμερα...

15 Μαρτίου 2016

Η μεγάλη ρωσική επιχείρηση κατά των τζιχαντιστών βοήθησε στο να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στο έδαφος της Συρίας ανοίγοντας το δρόμο για μία εκεχειρία και διπλωματικές...

Ads Elite

The independent media net

email us: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Δημοφιλή

Ads Elite (3)

Πολιτικός Τύπος