Συντάκτης: Τάσος Παππάς

Συντάκτης: Σταμάτης Μαλέλης*

Μπροστά μου έχω ένα κείμενο του 2007 που δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», στο οποίο αναλύω πώς σκέφτομαι τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη.

Ο αγαπημένος δημοσιογράφος του ΣΥΡΙΖΑ;
Είναι τόσο το πάθος τους και η ιδεολογική τους τύφλωση που δεν βλέπουν μπροστά τους. Οπότε και τα παθήματα δεν τους γίνονται μαθήματα. Ο ΣΚΑΪ έχει γίνει το νέο Mega. Και ο Αρης Πορτοσάλτε ο νέος Γιάννης Πρετεντέρης.

Το ποντιακό ζήτημα

Του Αντώνη Κοκορίκου

ΕΙΣΑΓΩΓΗ (1ο/6 Μέρος)

Ο Ποντιακός Ελληνισμός δεν καταστράφηκε το 1922

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και συνεχίζεται η ενασχόληση με τα «εθνικά προβλήματα». Αυτό δεν συμβαίνει με όλα τα κράτη. Για παράδειγμα η Ιταλία, η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Γαλλία, η Αγγλία οι ΗΠΑ κλπ δεν έχουν «εθνικά προβλήματα», και η πολιτική τους ζωή δεν ασχολείται με τα «εθνικά θέματα». Οι Έλληνες πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή είναι ελληνική ιδιομορφία η οποία συνέβαλε αισθητά στη διαμόρφωση της εθνικής μας ταυτότητας και συμβάλει στην διαμόρφωση της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Όταν η Ιταλία ασχολείται με την Αλβανία ή με τα παράλια της Κροατίας, (με το Ντουμπρόβνικ/Ραγούζα) το κάνει με εντελώς διαφορετικό τρόπο και δεν  αντιμετωπίζει το ζήτημα ως «εθνικό». Το ίδιο και η Αγγλία όταν εκστρατεύει στα Φώκλαντ/Μαλδίβες, η Τουρκία όταν διαδηλώνει για την Κύπρο ή «υπερασπίζεται» τους μουσουλμάνους στην Ευρώπη κλπ. Είναι ελληνική ιδιομορφία τα «εθνικά θέματα», γιατί συνδέονται με τις «χαμένες πατρίδες», με το γεγονός ότι η διαμόρφωση του ελληνικού «εθνικού κράτους» δεν περιέλαβε ποτέ όλους τους Έλληνες και τις επαρχίες όπου οι Έλληνες ήταν πλειοψηφία, και οι Έλληνες δεν κατάφεραν ποτέ να απελευθερώσουν την πρωτεύουσά τους, όπως το έκαναν π.χ. οι Ιταλοί πατριώτες, οι οποίοι απελευθέρωσαν όλες τις επαρχίες όπου ήταν πλειοψηφία οι Ιταλοί, μαζί με την πρωτεύουσά τους τη Ρώμη και συμπεριέλαβαν στο κράτος τους σχεδόν όλους όσους ήταν Ιταλοί, μιλούσαν ιταλικά και είχαν ιταλική εθνική συνείδηση. (Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα, στο βιβλίο μου, «Το Σχέδιο Για τη Χώρα»,εκδόσεις Σιδέρη, Αθήνα, 2015).

Παρά την ύπαρξη αυτής της ελληνικής ιδιομορφίας, η οποία ακόμα και σήμερα παίζει πρωτεύοντα ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας των σύγχρονων Ελλήνων, οι μελέτες και οι έρευνες για τα εθνικά μας ζητήματα, ποτέ δεν ήταν ελεύθερες και αναπτυγμένες. Δεν ενθαρρύνονταν από το κράτος και δεν είναι συνηθισμένες στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα που χρηματοδοτούνται από το κράτος. Αυτό σχετίζεται με την υποτέλεια του κράτους στους ξένους προστάτες, οι οποίοι δεν θέλουν φασαρίες στις επικράτειες της επιρροής τους και όπως δεν τις ήθελαν επί Όθωνα, επί Δεληγιάννη και επί Θεοτόκη, επί Μεταξά, επί Πάγκαλου, επί Κονδύλη και επί Χούντας, έτσι δεν θέλουν φασαρίες και σήμερα όπως δεν ήθελαν και επί Βενιζέλου, επί Τρικούπη και επί Καποδίστρια για να αναφέρουμε και τους τρείς σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς που πέρασαν από το τιμόνι της χώρας. Τρία άτομα, σε δύο αιώνες. Τραγικό! (Και τους τρείς τους δολοφονήσαμε, τους εξοντώσαμε άμεσα ή  έμμεσα με την πρώτη ή με περισσότερες απόπειρες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα).

Οι σχέσεις της επιστημονικής έρευνας και των εθνικών ζητημάτων, παρά τα βήματα προόδου που έχουν συντελεστεί τα τελευταία 30 χρόνια (εξαιτίας της ανάγκης της πολιτικής να στηριχθεί στην επιστήμη) χωρίζονται από χάσμα τεράστιο, το οποίο πρέπει να γεφυρωθεί ταχύτατα (μέσα στα επόμενα 20 χρόνια) και να πάψει η ελληνική αυτή παραδοξότητα να υφίσταται. Πρόκειται για μοναδικό φαινόμενο, στον αναπτυγμένο κόσμο, αποτέλεσμα της υπανάπτυξης, της στρεβλής ανάπτυξης και της υποτέλειας της χώρας, όχι μόνον σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά παγκοσμίως και ως τέτοιο αξίζει επίσης να αναλυθεί, να ερμηνευθεί, να μελετηθεί με σκοπό να εξαλειφθεί οριστικά. Έτσι θα διαπιστωθεί επίσης αν σε παγκόσμια κλίμακα υπάρχουν και άλλα έθνη και άλλα εθνικά κράτη με ανάλογα προβλήματα, ενώ γνωρίζουμε φυσικά ότι υπάρχουν πολλά έθνη που δεν έχουν αναγνωριστεί τα δικαιώματά τους και πολλά κράτη που είναι υποτελή, υπανάπτυκτα ή αναπτυγμένα στρεβλά, χάριν των αποικιοκρατικών/ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

Ένα από τα ζητήματα αυτά είναι και το «Ποντιακό Ζήτημα», το οποίο άλλοτε επανέρχεται στο προσκήνιο με κάποια αφορμή, (είτε την έλευση χιλιάδων Ποντίων, από  χώρα της πρώην ΕΣΣΔ, η οποία (χώρα) αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα διαμελισμού, κοινωνικής αναστάτωσης, πόλεμο κλπ είτε μετά από κάποιο έγκλημα που «συνταράσσει» την κοινή γνώμη, με πρωταγωνιστές «Ρωσοπόντιους», από τη Γεωργία!!!) ή επειδή τώρα το ανακάλυψε κάποιος νέος ή μια νέα συλλογικότητα, η οποία δεν φανταζόταν ως τώρα ότι υπήρχε «ποντιακό ζήτημα». Και πως να μην υπάρχουν κάθε χρόνο χιλιάδες Έλληνες που ανακαλύπτουν τον Πόντο (απόδειξη ότι υπάρχουν λογοτεχνικά έργα που πουλάνε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα μέσα στην κρίση) αφού το επίσημο κράτος προσπαθεί να ρίξει το θέμα στη λήθη, ή να ποδηγετήσει επιδέξια τη γνώση για το ζήτημα ως λαογραφικό ή πολιτιστικό ή μουσικό, ή χορευτικό ή θεατρικό φαινόμενο, μονοσήμαντα. Χωρίς πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις.

Προσωπικά δεν είμαι Πόντιος στην καταγωγή και δεν έχω (δυστυχώς) τέτοιο κίνητρο στις μελέτες μου οι οποίες συνεχίζονται εδώ και 35 χρόνια τουλάχιστον. Το κίνητρό μου ήταν πολιτικό αρχικά και στη συνέχεια εμπλουτίστηκε με ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία, για να συνειδητοποιήσω αργότερα ότι πάντοτε ήταν μέρος της ταυτότητάς μου. Τα δύο από τα τέσσερα παιδιά μου, έχουν και μικρασιατικές ρίζες και το ίδιο συμβαίνει με όλους τους Έλληνες πλέον. Αποκλείεται να βρούμε Έλληνα που να μην έχει καμία σχέση με τον Πόντο, με την Κύπρο, με τη Βόρεια Ήπειρο, με την Καππαδοκία, ή με την Ρωμυλία για μην αναφέρω την Κριμαία ή την Ιωνία ή τη Μασσαλία.  Κι αν δεν έχει ο ίδιος, μέσω των γονιών ή των παππούδων του, αποκτά μέσω των παιδιών ή των εγγονών του με τις επιγαμίες.

Το «Ποντιακό Ζήτημα» αφορά όλους τους Έλληνες, όχι με την έννοια ότι «όλοι είμαστε Πόντιοι», μιας ανιδιοτελούς ανθρωπιστικής συμπαράστασης στα θύματα μιας άδικης επίθεσης, γενοκτονίας, εθνοκάθαρσης ή βάρβαρης σφαγής, αλλά γιατί η αυτογνωσία μας είναι προϋπόθεση της πολιτιστικής αντίστασης του ελληνισμού, η οποία μετασχηματίζεται στις μέρες μας σε πολιτική συνείδηση και οδηγεί τους κοινωνικούς αγώνες των νεοελλήνων για μια καλύτερη ζωή, για μια πιο δίκαιη κοινωνία, για περισσότερους ευτυχισμένους ανθρώπους για περισσότερη Ελευθερία.

Φυσικά δεν διεκδικούμε το αλάθητο, αντιθέτως ελπίζουμε να δούμε κι άλλες απόψεις δημοσιευμένες μετά από μελέτη, οι οποίες να μην καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα. Προς το παρόν έχω διαβάσει δεκάδες μελέτες (που όλες έγιναν με «ιδιωτική» πρωτοβουλία και έχουν επιμέρους ή αποσπασματικό αντικείμενο μελέτης, οι οποίες καταλήγουν σε ανάλογα γενικά συμπεράσματα. Αυτά τα συμπεράσματα θεωρώ πλέον «κλασσικά» γιατί απαντούν στα ίδια ερωτήματα που τίθενται εδώ και αιώνες, με τον ίδιο, «κλασσικό» τρόπο. Ζητούμενο είναι να αποκτήσει μια λειτουργική σχέση η πολιτική με τις έρευνες για τους «Πόντιους», ο πολιτικός λόγος για την κοινωνική απελευθέρωση με τις λαογραφικές ή ιστορικές μελέτες, τα άρθρα για τη Βυζαντινή περίοδο με την εσωτερική και με την εξωτερική πολιτική, ενώ τώρα υπάρχει πλήρης αποξένωση. Οι επιπτώσεις αυτού του χάσματος είναι τεράστιες. Το ανέδειξε πριν από χρόνια οΜιχάλης Χαραλαμπίδης, ο οποίος πέτυχε πολλά και οι αγώνες του είχαν αποτελέσματα, αν και δεν συγκίνησε ποτέ την κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά δημιούργησε μια νέα συνείδηση η οποία συνεχίζει να παράγει αποτελέσματα.

Η Σοσιαλιστική Τάση, οφείλει να συνεχίσει και τις μελέτες και τους αγώνες και να γεφυρώσει το χάσμα. Και στη Δεξιά και στην Αριστερά. Και στους Ποντίους και στους υπόλοιπους Έλληνες. Άτομα και συλλογικότητες, έχουν στερηθεί το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη κι αυτό τους στερεί την ικανότητα να ερμηνεύσουν τη σημερινή τους κατάσταση και να διατυπώσουν τα πολιτικά τους αιτήματα. Να μετατρέψουν το «δίκιο» τους σε πολιτικό πρόγραμμα διεκδίκησης και σε σχέδιο που θα εφαρμοστεί στην πράξη και θα πετύχει τους στόχους του. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και σε άλλα κομμάτια του ελληνισμού τα οποία υπέστησαν ανάλογες καταστροφές, όπως ο ελληνισμός της Ιωνίας, της Κύπρου, της Καππαδοκίας, της Μαύρης Θάλασσας, της Μέσης Ανατολής ή της Βόρειας Αφρικής, της Κωνσταντινούπολης ή της Ίμβρου και της Τενέδου.

Δεν  είναι τυχαίο ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τέτοια ελλείμματα, αν και τα τελευταία χρόνια έχει κάνει σπουδαία βήματα για να ανακαλύψει αυτές τις νέες περιοχές της «ταξικής πάλης». Είναι αρνητικό ότι τα κενά που υπήρχαν στο κράτος, στους πολιτικούς θεσμούς, στις κυβερνήσεις και σε κρατικούς τομείς δεν καλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια κι έτσι βρίσκονται τελικά απροετοίμαστοι να προβλέψουν και να αντιμετωπίσουν το ποντιακό (ή άλλο εθνικό θέμα) πρόβλημα είτε εμφανίζεται ως πρόβλημα αποκατάστασης ολίγων προσφύγων, ενσωμάτωσης των παιδιών τους, είτε ως πρόβλημα με τα σχολεία, ή ως πρόβλημα εγκληματικότητας στο Μενίδι ή σε άλλες περιοχές.

Με τέτοιες συνθήκες φτώχειας, θεωρείται πολυτέλεια να αντιμετωπίσει το κράτος θέματα όπως η μετάδοση της γλώσσας των Ποντίων από γενιά σε γενιά, καταγραφής των διηγήσεων και των μνήμης, των «ανακαλύψεων» που έκαναν οι δεύτερης και τρίτης γενεάς Πόντιοι επισκεπτόμενοι τον Πόντο, αλλά και η διατήρηση και ανάπτυξη σύγχρονων μορφών του τραγουδιού, του θεάτρου, του χορού, της μουσικής και γενικά του πολιτισμού των Ποντίων, ο οποίος δεν αρκεί για να διατηρήσουν και να αναπτύξουν την ποντιακή συνείδηση και ταυτότητα, αλλά ούτε βοηθάει και τους υπόλοιπους Έλληνες να αναπτύξουν την αυτογνωσία τους και να διατηρήσουν την ισχύ του ελληνικού πολιτισμού, απέναντι σε πρακτικές νόθας/νεοφιλελεύθερης  παγκοσμιοποίησης, η οποία αποσκοπεί στο να κάνει κιμά, λαούς και εθνικούς πολιτισμούς προς μεγάλη ζημία της ανθρωπότητας ολάκερης.

Από τα συμφραζόμενα ο αναγνώστης θα έχει ήδη αντιληφθεί ότι ο υποφαινόμενος θεωρεί απαραίτητο ο κάθε Έλληνας να ξέρει να χορεύει ζεϊμπέκικο ή σέρρα, σούστα ή ζωναράδικο μαζί με ταγκό ή σάλσα. Διαφορετικά δεν έχει ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και την ευτυχία να μάθει και να απολαύσει τον ελληνικό πολιτισμό του οποίου υποτίθεται ότι είναι θεματοφύλακας για λογαριασμό της ανθρωπότητας. Ένας Έλληνας για να μπορέσει να μάθει και να απολαύσει αυτά τα στοιχειώδη δικαιώματα, πρέπει να έχει λύσει τα προβλήματα βιοπορισμού, να έχει ξεφύγει από τις δαγκάνες της φτώχειας η οποία είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο και δεν καταπολεμάται με επιδόματα όπως φαίνεται να νομίζει η αρμόδια υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα. Πρέπει να μπορεί να απολαύσει ένα δωρεάν εθνικό σύστημα παιδείας, μαζί με ένα εθνικό σύστημα Υγείας και Πρόνοιας το οποίο θα τον απαλλάξει από το άγχος της καθημερινότητας και θα του εμπνεύσει αισιοδοξία και σιγουριά για το μέλλον, το δικό του και της οικογένειάς του, της χώρας του και των γειτόνων του.

Η γνώση της αρχαίας αλλά και της σύγχρονης ιστορίας, των πολιτικών και πολεμικών γεγονότων και πράξεων που δημιούργησαν τη σημερινή κατάσταση και την αντικειμενική ποντιακή πραγματικότητα, δεν πρέπει να είναι μόνον αντικείμενο ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος και πανεπιστημιακών μελετών, αλλά και η ζώσα πραγματικότητα των σχολείων και των Ενόπλων Δυνάμεων, των ερευνητικών κέντρων  και των κομμάτων, των συλλόγων και των γυμναστηρίων, αλλιώς δεν θα υπάρξει η συνέχεια των Ποντίων και του ποντιακού πολιτισμού  έτσι όπως τους γνωρίζουμε σήμερα. Η γενοκτονία ως πράξη, δημιούργησε εν μέρει τη σημερινή ταυτότητα των Ποντίων και αποτελεί μέρος της αυτοσυνειδησίας τους. Ένα μέρος αυτού του λαού, οι μουσουλμάνοι Πόντιοι που ζουν είτε στην Κωνσταντινούπολη είτε στον Πόντο, είτε σε άλλες περιοχές του πλανήτη, δεν έχουν όλοι τις ίδιες προσλαμβάνουσες για τη γενοκτονία. Αυτό είναι μέρος του καθήκοντος όλων μας. Να μην ετεροκαθορίζεται ένα τέτοιο εθνικό ζήτημα και να διαστρεβλώνεται λόγω ξένων κρατικών συμφερόντων και προπαγάνδας.

Οι κοινωνικές διαστάσεις της γενοκτονίας δεν είναι ούτε ασήμαντες ούτε μονομερείς. Κι αυτό με τη σειρά του διαμορφώνει τις κοινωνικές συμμαχίες που απαιτούνται και τη μορφή που παίρνει ο αγώνας του Ποντιακού Ελληνισμού για να επικρατήσει και να πετύχει τους στόχους του. Η σύγκρουση δεν είναι μόνο εθνική, ή μόνο κρατική, αλλά και κοινωνική ταυτόχρονα.

Τα γεωπολιτικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, επέβαλαν στην Ελλάδα και στην Τουρκία ως κράτη να επιβάλουν λήθη στο εσωτερικό τους για τρομερά γεγονότα όπως η Μικρασιατική Καταστροφή και η Γενοκτονία των Ποντίων και του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Το ελληνικό κράτος επέβαλε για σχεδόν 80 χρόνια τη σιωπή στα σχολεία και στον δημόσιο λόγο, την κομματική εκμετάλλευση των προσφύγων και τη δημιουργία πελατειακών δικτύων στη θέση των δικαιωμάτων και της διεκδίκησής τους. Επεδίωξε τη λήθη των γεγονότων ώστε οι σύγχρονοι Έλληνες να αποκτήσουν τη συνείδηση του ανεπανόρθωτου, του ιστορικά αναχρονιστικού και φυσικά την πεποίθηση ότι τέτοια θέματα ανήκουν στη σφαίρα της αρχαιολογίας και όχι της πολιτικής. Ελλάδα και Τουρκία είναι εντελώς διαφορετικά κράτη καθώς δεν υπάρχει Τούρκος εξ αίματος, ή φυλής, αλλά θεωρείται Τούρκος κάθε μουσουλμάνος που ζει στα όρια της επικράτειας, ασχέτως φυλετικής προέλευσης και καταγωγής, ασχέτως πολιτισμού που φέρει και βιώνει και παραδίδει στις επόμενες γενιές. Τα δύο κράτη γιορτάζουν την ίδια μέρα τη γενοκτονία των Ποντίων (19 Μαίου) τη γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού (15 Σεπτεμβρίου) και την εθνική εορτή ίδρυσης του τουρκικού κράτους το οποίο πράγματι θεμελιώθηκε με τις γενοκτονίεςΑρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων (τους οποίους ξέχασε η ανθρωπότητα αν και πρόκειται για αρχαίο έθνος με τεράστιο πολιτισμό στην αρχαιότητα και η Ασσυριακή εκκλησία είναι αυτή που διέδωσε τον χριστιανισμό στην Ασία, στο πρώην κράτος των Σελευκιδών, στους Μογγόλους και στην Αυτοκρατορία τους και μέσω αυτών σε ολόκληρη την Ασία από τη Μεσόγειο ως την Κίνα και από την Ινδία ως τη Ρωσία). Μάλιστα η σύμπτωση των επετείων επιδιώχθηκε από τους πρωτοπόρους (όπως ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης) ακριβώς γι’ αυτό για να συμβάλει στην ανάδειξη του πραγματικού χαρακτήρα του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

Η μελέτη των προβλημάτων του ποντιακού ελληνισμού δεν έχει να κάνει μόνο με την Τουρκία, αλλά επίσης με τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, η οποία διαδέχθηκε τη Ρώσικη Αυτοκρατορία και η αχανής αυτή περιοχή απορρόφησε τους Πόντιους επί αιώνες, όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα στον ιστορικό Πόντο. Μετά το 1922 έχουμε απλώς άλλο ένα επεισόδιο μετεγκατάστασης των Ποντίων στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες πράγμα που απέκρυψε αποτελεσματικά ως τώρα το γεγονός ότι η μεγάλη μάζα των Ποντίων κατάφερε να μείνει στον Πόντο και αυτοί είναι οι εξισλαμισμένοι Πόντιοι οι οποία παρέμειναν ως μουσουλμάνοι και επιδιώχθηκε να γίνουν «Τούρκοι». Είναι αυτοί οι άνθρωποι που πρέπει να αγωνιστούν για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων από το κράτος τους, ως μέρος της αυτογνωσίας τους και της διαμόρφωσης της σημερινής και της μελλοντικής τους ταυτότητας.

Μέσα από συμπυκνωμένες διατυπώσεις και ιστορικές αναφορές στα γεγονότα, προσπαθούμε να διατυπώσουμε ένα εύληπτο ερμηνευτικό σχήμα των εξελίξεων και μια γενική θεωρία για το ποντιακό ζήτημα, επανατοποθετώντας τον πυρήνα του, ο οποίος αποσιωπήθηκε, διαστρεβλώθηκε, παραποιήθηκε και αγνοήθηκε. Στην προσπάθεια αυτή καλούμε όλους τους Έλληνες πατριώτες να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα και να ανακαλύψουν τις ομοιότητες με το Κυπριακό, το Μικρασιατικό, το Βορειοηπειρωτικό και κυρίως με τη σύγχρονη πολιτική σκηνή της Ελλάδος όπου η αυτογνωσία λείπει και καλύπτεται από τη διχόνοια και τις ανούσιες επιθέσεις, την αμορφωσιά και την αγένεια.

Η ολιγωρία και η ανικανότητα τόσων δεκαετιών (τις τελευταίες τέσσερις τις έχω ζήσει από κοντά) φορτίζει συναισθηματικά τις διατυπώσεις μας (όσο κι αν προσπαθούμε να μείνουμε ατάραχοι) αλλά η προσπάθειά μας παραμένει να φέρουμε τα εθνικά ζητήματα και μέσα στο πολιτικό γίγνεσθαι και μέσα στην ακαδημαϊκή μελέτη και έρευνα για να οπλίσουμε και να εμβαθύνουμε τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες στην Ελλάδα. Παρεμπιπτόντως, το ίδιο πρέπει να κάνουν οι συναγωνιστές, στην Αλβανία, στην Τουρκία, στα Σκόπια, στη Βουλγαρία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στη Συρία ή στην Παλαιστίνη. Κανείς άλλος και κανείς ξένος, δεν θα το κάνει για λογαριασμό τους.

Του Αντώνη Κοκορίκου

Στην πολιτική ασχολούμαστε συχνά με την τακτική και με τη στρατηγική. Δυστυχώς για τη χώρα μας, συμβαίνει συχνά οι πολιτικοί αλλά και ολόκληρα κόμματα να μην έχουν καθόλου στρατηγική και να άγονται και να φέρονται από τις τακτικές που πέφτουν στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης από όλους κι έτσι σηκώνεται μεγάλη σκόνη, γύρω από μικρά, ή ανύπαρκτα ή υπαρκτά αλλά ήσσονος σημασίας θέματα. Όταν ένα κόμμα δεν έχει στρατηγική τότε σηκώνει μεγαλύτερη του συνήθους, σκόνη γύρω από μικρά και ανύπαρκτα θέματα για να καλύψει το κενό.

Η ασχετοσύνη πολλών εξ αυτών, τους κάνει να παρεξηγούν την επιθετική στάση, την επιθετική γλώσσα με την πολιτική επίθεση για να κερδίσουν θέσεις. Η επίθεση μπορεί να διενεργείται και σιωπηρά αν έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα οι στόχοι της επίθεσης. Η επιθετικότητα δεν ταυτίζεται με την αποτελεσματικότητα ή με τη μαχητικότητα και το σθένος με το οποίο υποστηρίζει κάποιος τις θέσεις του. Πολύ συχνά η αμυντική στάση είναι πιο αποτελεσματική στην πολιτική και ο «επιθετικός» καταλήγει να είναι απλώς «φωνακλάς», «φωνασκών», ενοχλητικός, «τζάμπα μάγκας» και άλλα τέτοια γραφικά και γνωστά φρούτα.

Μάλιστα η άμυνα υπερέχει της επίθεσης σε όλους τους τομείς και αν περνούσε από το χέρι μου δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ την επίθεση για να πετύχω το σκοπό μου στην πολιτική και θα πετύχαινα όλους τους στόχους μου με την άμυνα. Τι είναι η άμυνα; Η απόκρουση ενός πλήγματος, η απόκρουση όλων των πληγμάτων από επιθέσεις. Κάθε αντιπαράθεση είναι αμυντική, αν αποδώσουμε την αρχή της στον αντίπαλο. Ακόμα και μια εκστρατεία είναι αμυντική αν έχει στόχο την απόκρουση μια αντίπαλης εκστρατείας η οποία έγινε στο δικό μας θέατρο ή στο δικό μας έδαφος. Ακόμα και η επιθετική δράση που αναλαμβάνουμε κατά τη διάρκεια ενός αμυντικού πολέμου/αντιπαράθεσης, αποτελεί άμυνα. Η άμυνα επομένως δεν είναι απλή ή παθητική υπεράσπιση, αλλά διαμορφώνεται από αλλεπάλληλα επιδέξια χτυπήματα.

 

Αντικείμενο της άμυνας είναι η διατήρηση και η διατήρηση είναι ευκολότερη από την απόκτηση. Με ίσα μέσα η άμυνα θα κερδίσει την επίθεση γιατί η άμυνα είναι ευκολότερη. Η ευκολία της άμυνας προκύπτει και από τον απλό χρόνο που περνάει ανεκμετάλλευτος/αχρησιμοποίητος. Η καθυστέρηση είναι υπέρ του αμυνόμενου, είτε πρόκειται για την πολιτική  ή για έναν νομικό αγώνα είτε για πόλεμο, οικονομική αντιπαράθεση ή και για έρωτα. Η άμυνα θερίζει και χωρίς να σπέρνει. Η άμυνα κερδίζει όταν η επίθεση περνάει σε ύφεση λόγω σφαλμάτων ή αλαζονείας ή υποτίμησης των περιστάσεων. Αυτό εκφράζει και το ρητό «μακάριοι οι κατέχοντες».

Για να εκφραστούμε καθαρότερα, η άμυνα είναι ισχυρότερη από την επίθεση πράγμα που έχει επιβεβαιωθεί από χιλιάδες εμπειρίες, αλλά που χιλιάδες πρόθυμοι πολιτικοί ή συγγραφείς θα προσπαθήσουν να σας πείσουν για το αντίθετο μια κι έχουν το ταλέντο να θολώνουν την ατμόσφαιρα και το τοπίο με τις απόψεις τους. Η σύγχυση αρχίζει από το γεγονός ότι η άμυνα είναι αρνητική (γιατί διατηρείς κάτι που έχεις) ενώ η επίθεση είναι θετική δηλαδή αποκτάς κάτι που δεν είχες. Με άλλα λόγια αν κερδίσεις με μια καλή άμυνα και αυξήσεις την ισχύ σου, τότε μπορείς να περάσεις στην επίθεση, όταν πλέον είσαι ισχυρότερος του αντιπάλου σου για να κερδίσεις ένα νέο απόκτημα.

Ας δούμε αν αυτή η θεωρία μπορείς να γίνει οδηγός στη δράση μας. Η Σοσιαλιστική Τάση, είναι σε άμυνα και πρέπει να παραμείνει σε άμυνα. Δεν πρέπει να επιδιώξει καμία επίθεση εναντίον ουδενός γιατί δεν είναι ισχυρότερη κανενός. Άκαιρη αντιπαράθεση με επιθετική δράση, θα φέρει ήττα. Αντίθετα η αποτελεσματική άμυνα είναι εφικτή και μπορεί να ταπεινώσει ισχυρότερο αντίπαλο, αυξάνοντας το κύρος μας.

Αναμένοντας την επίθεση του αντιπάλου μας, μπορούμε να οχυρωθούμε καλύτερα, να αποφύγουμε αιφνιδιασμό με σωστή ανάλυση των κινδύνων και ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το φιλικό μας έδαφος, να αναπτύξουμε τα ηθικά μας επιχειρήματα και να παραμένουμε σχεδόν αόρατοι ως την αποφασιστική στιγμή. Η σωστή διευθέτηση των αμυντικών δυνάμεων μπορεί να γίνει με άνεση και ορθολογικά κριτήρια και μπορούν να προβλεφθούν οι ενισχύσεις που θα κινηθούν μόλις δοθεί το σύνθημα. Είναι σημαντικό πλεονέκτημα ότι κατέχουμε τις σωστές θέσεις πριν δεχθούμε επίθεση.

Με ανάλογο τρόπο πρέπει να βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ τον εαυτό του. Βρίσκεται σε άμυνα και όχι σε επίθεση. Κατέχει ένα σημαντικό έδαφος από το οποίο θέλουν να τον εκβάλουν οι αντίπαλοί του. Έχει το εδαφικό πλεονέκτημα, δεν μπορεί να γίνει εναντίον του αιφνιδιασμός και αν εκδηλωθεί επίθεση σε ένα σημείο, τότε θα του επιτεθούν δυνάμεις από περισσότερα του ενός σημεία τα οποία θα αδυνατίσουν. Συνεπώς δεν πρέπει να δίνει μάχες εκτός εδάφους (με την τρόϊκα στο εξωτερικό και στην έδρα τους δηλαδή σε έδαφος των ξένων τραπεζών για ξένα δάνεια όπου η Ελλάδα είναι εκείνη που χρωστάει και όλο το περιβάλλον είναι εχθρικό για εκείνους που χρωστούν). Δεν πρέπει να αναλαμβάνει επιθετικές πρωτοβουλίες μακριά από εκείνα που κατέχει και δεν πρέπει να προσπαθεί να εξαφανίσει τους αντιπάλους του, εκτός κι αν αυτοί βρίσκονται μέσα στο δικό του έδαφος το οποίο πρέπει να εκκαθαρίσει από εχθρικές δυνάμεις.

Αναλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να αναλαμβάνει επιθετικές πρωτοβουλίες εναντίον της ΝΔ για να την βγάλει από το δικό της έδαφος δηλαδή από τη δεξιά. Ούτε πρέπει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες επιθετικές εναντίον του ΚΚΕ, για να το βγάλει από το δικό του έδαφος της κομμουνιστικής Αριστεράς που δεν επιθυμεί να κυβερνήσει, αλλά προτιμά να ζει με τις αναμνήσεις της προηγούμενης επανάστασης την οποία χαντάκωσε, ενώ μπορούσε (;) να νικήσει.

Η Σοσιαλιστική Τάση, είναι το κομμάτι εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ που περισσεύει αν αφαιρέσουμε το 3% που είχε «πάντα» η συγκεκριμένη συνιστώσα της ευρύτερης Αριστεράς από το 1974 ως το 2009. Η Σοσιαλιστική Τάση εκπροσωπεί κάτι που ήταν διαλυμένο στα εξ ών συνετίθετο στοιχεία και οι αλλεπάλληλες διχοτομήσεις ή τομές είχαν γίνει όταν ακόμα οι άνθρωποι αυτοί ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και δεν είχαν αποκηρύξει την ηγεσία του. Η αποκήρυξη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ έγινε το 2010 με το πρώτο μνημόνιο, με την πρόσκληση του ΔΝΤ και με την εκχώρηση της ανεξαρτησίας της χώρας και της Κυριαρχίας του λαού στο εσωτερικό στην τρόϊκα των δανειστών. Αυτό (που έκανε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ) δεν το λες ούτε εκσυγχρονισμό, ούτε μεταρρύθμιση σε σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ από το 1974 ως το 2010 ήταν η κύρια δύναμη της Αριστεράς στην Ελλάδα, οφειλόταν στο γεγονός ότι υπεράσπιζε τα συμφέροντα της κοινωνικής Αριστεράς (εργαζόμενοι στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, αγρότες, φοιτητές, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, διανοούμενοι κλπ)  αποτελεσματικά ή έστω αποτελεσματικότερα σε σύγκριση με τα άλλα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς. Σταδιακά όμως ο χώρος αυτός (του ιστορικού, του γνήσιου, του καλού  ΠΑΣΟΚ) είχε πολυδιασπαστεί, τα περισσότερα στελέχη είχαν αποχωρήσει και ιδιώτευαν και είχαν απομείνει με τη σφραγίδα μια ομάδα σοσιαλδημοκρατών και σοσιαλφιλελεύθερων οι οποίοι ταυτίζονταν με τους σημερινούς Γάλλους σοσιαλιστές και με τους σημερινούς Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες. Η Κοινωνική Αριστερά στις χώρες αυτές εκφράζεται πολιτικά από περισσότερα κόμματα.

 Όταν λοιπόν από το 2010 έως το 2015 αποσπάστηκαν αυτοί οι αριστερόστροφοι πολίτες από το ΠΑΣΟΚ και στράφηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, (αλλά και στην ΔΗΜΑΡ και στο Ποτάμι, πέραν όσων παρέμειναν στη σφραγίδα ΠΑΣΟΚ) ήταν από πριν πολυδιασπασμένοι, χωρίς ηγεσία, χωρίς οργάνωση, χωρίς συνδικάτα, χωρίς εφημερίδες ή άλλα δημοσιογραφικά όργανα και χωρίς φορείς των απόψεών τους, ιδεολογικούς μηχανισμούς, πολιτικούς ή κομματικούς. Η Σοσιαλιστική Τάση ήταν ένα νεφέλωμα, θολό και χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Την ίδια θολούρα απέκτησαν και όσοι τους φιλοξένησαν αφού πραγματικά έβλεπαν να προσχωρεί στις κάλπες τους ένας ανοργάνωτος στρατός ο οποίος εγκατέλειψε το στρατηγό του και την υποτυπώδη οργάνωση που τον συντηρούσε. Προσχώρησαν μεραρχίες ολόκληρες σε τάγματα και σώματα στρατού σε συντάγματα. Τον Οκτώβριο του 2009, το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει 44% και ο ΣΥΡΙΖΑ 4,60%. Ο ΣΥΡΙΖΑ διασπάστηκε από τον Φώτη Κουβέλη (ο οποίος συμβατικά ας πούμε ότι πήρε το 1,6% μαζί του) και ο Αλέξης Τσίπρας κράτησε το μεγαλύτερο μέρος δηλαδή το 3%. Αναλογία δύο προς ένα. Ο πιο «αριστερός» πήρε τη μερίδα του λέοντος όπως φάνηκε ήδη από τις δημοτικές εκλογές του 2010 λίγους μήνες μετά τις εκλογές. Γιατί το κοινό αυτό ήταν αριστερόστροφο.

Στην Αττική, το 2010, η  ΔΗΜΑΡ (με τον Γρηγόρη Ψαριανό) πήρε 3,81%, δηλαδή διπλασίασε την επιρροή της και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα (με τον Αλέξη Μητρόπουλο ως υποψήφιο, ο οποίος δεν ήταν κανένα προβεβλημένο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ) πήρε 6,23% δηλαδή επίσης το διπλάσιο ποσοστό. Και τα δύο κομμάτια μαζί πήραν 10% και αν προσθέσουμε και τον Αλέκο τον Αλαβάνο (η τρίτη αλλά μη κοινοβουλευτική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ) πήρε άλλο ένα 2,16%. Σύνολο πάνω από 12%, συνεχίζοντας την ανοδική πορεία που είχε από το 2007 όταν είχε πάρει 5% και ήδη από τότε έλεγε ο Αλαβάνος ότι «η σοσιαλιστική συνιστώσα υπο-εκπροσωπείται στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ». Με άλλα λόγια οι άλλες συνιστώσες υπερ-εκπροσωπούνταν. Οι υπόλοιπες δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ μοιράστηκαν ανάμεσα στον επίσημο υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Σγουρό (24%)  και στον αντάρτη Γιάννη Δημαρά 16%, ενώ η συμμετοχή ήταν κάτω του 50% και για την ακρίβεια 47%. Οι περισσότεροι δηλαδή δεν ψήφισαν ή όταν ψήφισαν ένας στους δύο ψήφισε τον υποψήφιο άλλου κόμματος της Αριστεράς. Ενδεικτικά ο Θανάσης Παφίλης του ΚΚΕ πήρε 15%, όταν το ΚΚΕ είχε πάρει 8% στις εθνικές εκλογές.

Στις εκλογές του 2012, επιβεβαιώθηκε η διαρροή αυτή των αριστερόστροφων πολιτών από το ΠΑΣΟΚ κυρίως στον Συριζα και δευτερευόντως στη ΔΗΜΑΡ: Μάϊος ΠΑΣΟΚ 13%, Συριζα 17%, Δημαρ 6%, ΚΚΕ 8,5 %. Τον Ιούνιο: ΠΑΣΟΚ 12%, ΣΥΡΙΖΑ 27% , ΔΗΜΑΡ 6,2%, ΚΚΕ 4,5%. Το ΚΚΕ πλήρωσε την ειλικρινή ΚΚέδικη δήλωση της Αλέκας Παπαρήγα ότι εμείς θα καταθέσουμε την Τρίτη εντολή αν μας ανατεθεί. Απτόητη η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ με τον Βαγγέλη Βενιζέλο επικεφαλής, έκανε στροφή δεξιά και συνεργάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του με τη ΝΔ, ενώ οι ψηφοφόροι του έκαναν στροφή επ’ Αριστερά και ψήφισαν κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη ΔΗΜΑΡ, δηλαδή τον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ του 5% το 2007 και 4,6% το 2009. Σε αυτή την πορεία τους προς τα δεξιά δεν συνάντησαν ποτέ μέχρι σήμερα τους ψηφοφόρους που έχασαν το 2010, γιατί ο ένας κοιτάει Αριστερά και ο άλλος δεξιά. Το ίδιο πείραμα με τη σοσιαλφιλελεύθερη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έκανε και ο Φώτης Κουβέλης της ενιαίας ΔΗΜΑΡ, έστριψε δεξιά και συνεργάστηκε με τη ΝΔ, χάνοντας αμέσως τους πρώην ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρους του, γιατί αν ήθελαν να συνεργαστούν με τη ΝΔ δεν ήθελαν μεσολαβητή (ούτε τον Βενιζέλο, ούτε τον Κουβέλη) αλλά το έκαναν απευθείας όπως πολλοί συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα. Ήταν οι μόνες γνήσιες διαρροές προς τη δεξιά και ήταν οι λιγότερες από όλες.

Κανονικά αφού το πείραμα έγινε δύο φορές από διαφορετικούς ηγέτες και έδωσε τα ίδια αποτελέσματα δεν θα έπρεπε να επαναληφθεί. Και όμως το 2015 και το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου και η ΔΗΜΑΡ έκαναν κύριο στόχο τους τον αριστερόστροφο ΣΥΡΙΖΑ και εκείνοι ζητούσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην επιλογή τους να συνεργαστούν με τη δεξιά και με τους ξένους δανειστές, προσφέροντας μια επιλογή υποτέλειας. Το πείραμα παρήγαγε τα ίδια αποτελέσματα. Το ΠΑΣΟΚ έπεσε στο 4,7% τον Ιανουάριο του 2015 και η ΔΗΜΑΡ έμεινε εκτός Βουλής. Εμφανίστηκε όμως το ΠΟΤΑΜΙ με 6%. Τον Σεπτέμβριο του 2015 το ΠΑΣΟΚ πήρε μαζί με τη ΔΗΜΑΡ 6,2%, αλλά το Ποτάμι έπεσε στο 4% γιατί έδειξε ότι θέλει να επαναλάβει το ίδιο πείραμα. Αυτός ο χώρος που φλερτάρει από το 2015 με τη Δεξιά και έχει ως κύριο στόχο του τον ΣΥΡΙΖΑ κυμαίνεται στο 10% και όμως οι διάδοχοι των προηγούμενων αποτυχημένων ηγεσιών επιμένουν ότι οι πρώην ΠΑΣΟΚτζήδες είναι δεξιόστροφοι σαν και κείνους, ενώ ήταν και παραμένουν αριστερόστροφοι. Ψηφίζουν Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ έτσι ήταν κάποτε κύρια δύναμη της Αριστεράς. Ποτέ δεν συνεργαζόταν με τη Δεξιά, ούτε επί Σημίτη.

Δυστυχώς γι’ αυτούς, αυτές οι ίδιες αποτυχημένες ηγεσίες, το 2017 στο συνέδριό τους, εξακολουθούν να κουνούν το δάχτυλο σε όσους ΠΑΣΟΚτζήδες τους γύρισαν την πλάτη, από το 2010 και πανηγυρίζουν επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να κάνει τίποτα καλύτερο από αυτούς, αλλά τα έκανε μούσκεμα. Έκανε τα ίδια ακριβώς λάθη. Υποθέτουν επομένως ότι τώρα… θα γυρίσουν με την ουρά στα σκέλια μετανιωμένοι και θα τους ψηφίσουν. Εγώ που γνωρίζω εξ απαλών ονύχων αυτούς τους ανθρώπους δεν ξέρω ούτε έναν που να είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τη Φώφη Γεννηματά, και με τους φίλους της. Σας εγγυώμαι ότι κανένας από όλους αυτούς τους ανθρώπους δεν θα ψηφίσει μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου (ο οποίος επίσης έβγαλε γλώσσα και θέλει να πάει Καστελόριζο με τον Αλέξη και τον Αντώνη), μαζί με τον Βαγγέλη Βενιζέλο, μαζί με τον Παπακωνσταντίνου και τον Στουρνάρα. Μπορεί να μην ψηφίσουν Τσίπρα, αλλά αυτούς δεν θα τους ψηφίσουν σίγουρα.

Επανερχόμενοι λοιπόν στην αρχή, η Σοσιαλιστική Τάση ήταν ως τώρα, αυτό το νεφέλωμα, το ανοργάνωτο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος που τώρα ανασυγκροτείται και αποκτά οργάνωση, αρχή, μέση και τέλος. Αυτό έπρεπε να έχουμε κάνει από το 2010, αντί να χάσουμε επτά χρόνια. Να Παραμερίσουμε την αποτυχημένη ηγεσία και να αναλάβει η βάση, τα μεσαία στελέχη, να ανασυγκροτήσουν το χώρο μας και να δημιουργήσουν μια νέα ηγεσία μέσα από επίπονες δοκιμές και διαδοχικές αποτυχίες ενδεχομένως.

Η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ (ή με τη ΔΗΜΑΡ) έπρεπε να γίνει οργανωμένακαι όχι χύμα. Αντί για ατομικές προσχωρήσεις έπρεπε να έχουμε συλλογικές προσχωρήσεις. Αυτός που προσχωρούσε Δευτέρα, μπορούσε αν ήθελε να συναντηθεί την Παρασκευή με όσους προσχώρησαν ως τότε. Αυτός που προσχώρησε το 2006 μπορούσε να συνεννοηθεί με αυτόν που προσχώρησε το 2010 ή το 2012 ή το 2015. Από το 1974 βρίσκονται στον ίδιο χώρο και αν και έχουν διαφωνίες, αυτές δεν είναι ριζικές ή ιδεολογικές, αλλά πολιτικές. Είναι σοσιαλιστές, είναι πατριώτες και θέλουν δημοκρατία που δεν απόκτησαν ποτέ εντός ΠΑΣΟΚ. Αρχικά λόγω της χαρισματικότητας του Ανδρέα Παπανδρέου που δεν χώρεσε πουθενά αλλού εκτός του αρχηγικού ΠΑΣΟΚ (εκλέγονταν όλα τα άλλα όργανα πλην του προέδρου) και μετά γιατί ο Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελαν να αποφασίζουν μόνοι τους για όλα σαν να ήταν ο Ανδρέας! Μόνο που δεν ήταν. Για να το πω σεμνά.

Κι αφού το 2010, τους βρήκε πολυδιασπασμένους έπρεπε να αρχίσουν τις συνεργασίες. Ο Μητρόπουλος να συνεργαστεί με τον Δημαρά και να πείσουν τον Ψαριανό να κατέβει μαζί τους και μαζί με τον Αλαβάνο. Ας έπειθαν μόνον τον έναν από τους τρείς. Μετά θα έπειθαν και τους άλλους δύο. Επειδή ήταν μεταξύ τους τσακωμένοι Αλαβάνος, Τσίπρας και Κουβέλης δεν έπρεπε ο Δημαράς και ο Μητρόπουλος και όλοι οι άλλοι να τους ενισχύσουν όλους αυτούς, αναπαράγοντας μεγεθυμένες τις διαφορές τους οι οποίες ήταν επίσης θολές και ανύπαρκτες και να χάσουμε πέντε χρόνια μέχρι ο λαός να λύσει τις προσωπικές αντιθέσεις υπέρ του Τσίπρα. Προσωπικές αντιθέσεις έχουν μεταξύ τους τα πρωτοκλασσάτα στελέχη. Η βάση και τα μεσαία στελέχη δεν έχουν. Η τρικυμία στο ποτήρι, όσο περιοριζόταν στο κόμμα του 3% δεν απασχολούσε τον ελληνικό λαό. Οι προσωπικές αντιθέσεις σε δεκαπλάσια μεγέθη, απασχολούν τον ελληνικό λαό.

 

Βρισκόμαστε σε άμυνα.Από το 2010 έχουμε φάει πολλά γκόλ με τον Γιώργο, και με τον Αλέξη και δεν έχουμε βάλει κανένα. Ολόκληρη η ευρύτερη Αριστερά. Ας αρχίσουμε την άμυνα με συνεργασίες μεταξύ μας και στηριζόμενοι αποκλειστικά στις δυνάμεις μας. Στην αρχή ας συνεργαστούμε λίγοι με λίγους, αλλά έχοντας ως στρατηγική μας επιδίωξη τη συνεργασία όλων με όλους στην Αριστερά και στην κοινωνική Αριστερά γενικότερα. Στο 99% του ελληνικού λαού.

Βρισκόμαστε σε άμυνα.Ξέρουμε το έδαφος και δεν θα βγούμε έξω από τα γνωστά μας λημέρια. Ούτε στη Δεξιά θα ψάξουμε τους συντρόφους μας, ούτε στην πρώην κομμουνιστική Αριστερά η οποία δεν επιθυμεί να κυβερνήσει. Αν αλλάξει γνώμη, το ξαναβλέπουμε. Αυτή είναι μια στρατηγική. Δεν είναι τακτική μόνο.

Ένας είναι ο εχθρός, οι ξένες δυνάμεις και οι ντόπιοι συνεργάτες τους. Όλοι οι άλλοι δεν είναι εχθροί μας. Με όλους τους άλλους συνεργαζόμαστε. Λίγο ή περισσότερο. Οι προσωπικές αντιθέσεις υπάρχουν για να παραμερίζονται. Αν για έναν υπέρτερο σκοπό ο Μάρκος Μπότσαρης συμφιλιώθηκε με τον Γώγο Μπακόλα και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με τον Τζαννετάκη, δεν καταλαβαίνω με τι μούτρα κουνάει το δάχτυλο η Φώφη, απειλώντας ότι δεν θα συνεργαστεί με τον Τσίπρα και με όσους τόλμησαν να συνεργαστούν με τον Τσίπρα χωρίς να τη ρωτήσουν, ενώ η ίδια συνεργάστηκε με τον Σαμαρά, χωρίς να ρωτήσει κανέναν! Κι εν πάσει περιπτώσει αυτά αφορούν όσους νομίζουν ότι έγιναν μεγάλοι και τρανοί. Όχι τη βάση και τα μεσαία στελέχη. Εγώ προσωπικά μπορώ να συνεργαστώ με όλους, ακόμα και όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ, ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ. Και με όσους ψήφισαν εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και με αντιεξουσιαστές. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Μπορεί να μην έχουμε τις ίδιες απόψεις σε όλα, αλλά μπορούμε να κάνουμε μια συγκεκριμένη πολιτική συμφωνία. Π.χ. Να συνεργαστούμε για να κυβερνήσουμε 200 Δήμους. Όποιος δεν θέλει, ας μην συνεργαστεί. Π.χ. να συνεργαστούμε για να ανακτήσουμε τη Δημοκρατία στο εσωτερικό της χώρας μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ώστε να ανακτήσουμε την ανεξαρτησία της χώρας μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. Τέτοιες πολιτικές συμφωνίες θέλουμε να κάνουμε. Κι ας διαφωνούμε στο αν ο Στάλιν ήθελε σούβλισμα ή μαύρισμα σε φούρνο μικροκυμάτων.

Σε αυτή την άμυνα που θα αντιτάξουμε πανελλαδικά, δεν μπορούμε να «πυροβολούμε» τον εχθρό στον Έβρο και να τον πετυχαίνουμε στην Κρήτη. Δεν φοβόμαστε μήπως χάσουμε το έδαφος υποχώρησης γιατί δεν υποχωρούμε και γιατί κανείς δεν μπορεί να μας φράξει όλη την Ελλάδα ή όλη την Ευρώπη. Οι γραμμές επικοινωνίας μας είναι μικρές και σύντομες. Ζούμε ο ένας δίπλα στον άλλον και οι περισσότεροι ψηφίζουμε το ίδιο κόμμα. (το 33% ψηφίζει τον ΣΥΡΙΖΑ και το 11% τα άλλα τρία κόμματα) Οι γραμμές επικοινωνίας που είχαν διακοπεί πρέπει να αποκατασταθούν. Η επίθεση που δεχόμαστε είναι κυρίως από τη ΝΔ η οποία συνεργάζεται αρμονικά με τους ξένους δανειστές και δεν θέλει προβλήματα στη μεταξύ τους συνεργασία.

Αφού με τον αιφνιδιασμό που υποστήκαμε το 2010 δεν κέρδισαν οι αντίπαλοί μας τον πόλεμο, αλλά μόνο μια μάχη, δεν άλλαξε δραματικά από τότε ο συσχετισμός δυνάμεων. Η επίθεση δεν δυνάμωσε πολύ περισσότερο, αλλά μόνο οριακά. Ο επιτιθέμενος στην αρχή μπορούσε να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του σε ένα πεδίο. Τη χρεοκοπία, απειλώντας τους πάντες. Σήμερα οι μισοί Έλληνες δεν μπορούν να απειληθούν γιατί έχουν χάσει ήδη τα πάντα. Δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν εισόδημα, δεν έχουν ελπίδα, δεν έχουν προσδοκία γρήγορης ανάκαμψης, δεν έχουν σύνταξη και η υγεία με την παιδεία καταρρέουν. Οι άλλοι μισοί Έλληνες που έχουν ακόμα κάποιο μισθό, ή σύνταξη, δεν έχουν ελπίδα διατήρησης της διαφοράς, γιατί έχουν υπογραφεί ήδη οι επόμενες μειώσεις, η ομηρία της χώρας για 60 χρόνια, η ξένη κηδεμονία για έναν αιώνα και η μόνιμη κουτσή δημοκρατία στο εσωτερικό για όλη μας τη ζωή.

Πάρτε για παράδειγμα τα κάπιταλ κοντρόλς. Όποιος είναι άνεργος, άστεγος, απλήρωτος, ανασφάλιστος, ή εργαζόμενος ή συνταξιούχος που παίρνει έως και 2.000 ευρώ το μήνα, δεν φοβάται τα κάπιταλ κοντρόλς. Αυτοί είναι το 90% των Ελλήνων. Η νέα τέχνη της άμυνας γεννάει και νέες αρχές και νέες μεθόδους. Αν ο αμυνόμενος δεν φοβάται κάτι, τότε δεν έχει κανένα λόγο να μοιράσει τις δυνάμεις του. Για τα κάπιταλ κοντρόλς δεν θα δώσουμε καμία μάχη. Θέλουν ας τα κρατήσουν, θέλουν ας τα καταργήσουν.

Αν για τους ξένους είναι εύκολο να συγκεντρώσουν τα πυρά τους για να καταστρέψουν μια κυβέρνηση, δεν είναι τόσο εύκολο να καταστρέψουν 300 καλλικρατικούς δήμους ή 900 καποδιστριακούς δήμους. Ούτε καν 13 περιφέρειες. Εμείς θα σηκώσουμε άμυνα σε μερικά σημεία που θα επιλέξουμε. Θέλει κανείς άλλος να αμυνθεί μαζί μας; Είναι καλοδεχούμενος. Η άμυνά μας είναι μέρος της αρχικής άμυνας. Οι ξένοι πρέπει να καταλάβουν ότι βρίσκονται σε εχθρική χώρα, ενώ εμείς είμαστε στη δική μας χώρα. Κάθε επίθεση που δεν οδηγεί στην οριστική μας παράδοση, τελειώνει με μια νέα άμυνα. Το γενικό μειονέκτημα της επίθεσης είναι ότι αν δεν οδηγήσει αμέσως στην ειρήνη, τότε αποδυναμώνεται και αναπόφευκτα (σχεδόν) ηττάται. Αν εμείς δεν παραδοθούμε, η άμυνα είναι ισχυρότερη και τελικά θα νικήσει.

Οι επιθέσεις είναι συγκεντρωτικές, αλλά η άμυνα είναι αποκεντρωτική. Ο αμυνόμενος περιμένει τον εχθρό παραμένοντας στη θέση του. Αυτό δίνει το πλεονέκτημα στον επιτιθέμενο. Αλλά μόνον στην τακτική. Η στρατηγική είναι το πεδίο των μαζών, των μεγάλων χώρων και της μεγάλης διάρκειας. Η ανασφάλεια του επιτιθέμενου μεγαλώνει όσο νιώθει ότι έχει έναν εχθρικό στρατό, στα νώτα του, δίπλα του, ή ακόμα πιο κοντά του. Ακόμα κι αν δεν κάνει τίποτα ακόμα. Άπαξ και ο αμυνόμενος κινηθεί, για να ξεφύγει από την αδράνεια, ο επιτιθέμενος χάνει το πλεονέκτημα της συγκέντρωσης δυνάμεων. Αν αρχίσει να σκέφτεται τις οδούς υποχώρησης έχουμε ήδη νικήσει πριν να τον νικήσουμε. Πρώτα έρχεται η νίκη και μετά η επιτυχία. Οι συγκεντρωτικές επιθέσεις οδηγούν σε λαμπρά αποτελέσματα. Οι αποκεντρωτικές άμυνες οδηγούν σε βεβαιότερα αποτελέσματα. 

Ποτέ κανένας ενημερωτικός σταθμός στην Ελλάδα δεν ήταν κερδοφόρος. Όποιος τον άνοιγε το ήξερε, αλλά τον άνοιγε.

Έπρεπε να έρθει η κρίση για να σώσω καταλάβω ότι συνέφερε να ήμουν πλούσιος και όχι φτωχός. Στερνή μου γνώση...

Ο Παπασταύρου σκέφτεται να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα με αντάλλαγμα, όπως υπόσχεται, να λύσει το προσφυγικό πρόβλημα της χώρας μας καταθέτοντας όλους τους πρόσφυγες σε εξωτ(ερ)ικές οφ-σορ εταιρείες, στις οποίες ο ίδιος είναι διαχειριστής.

Συνελήφθη πάνω από την ακτή Βοτσαλάκια Ελληνίς εταίρα ως υπεράκτια. Εξωχώρια είναι μια εταιρεία που στην Ελλάδα δε χωρά, στο κοφίνι περιττεύει. Η αλήθεια για τις εξωχόριες εταιρείες παραμένει φάλτσα, γιατί έξω απ' το χορό πολλά τραγούδια ξέρεις.

Σελίδα 1 από 13

The independent media net

email us: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Δημοφιλή

Ads Elite (3)

Αθλητικος Τύπος