Η Τζαμάικα θα κυβερνά τη Γερμανία των κομμάτων με την ορχήστρα των χρωμάτων.
 
Ντόιτσλαντ, γουέλκαμ του Τζαμάικα εντ χεβ α νάις (Τερέζα) Μέι.
Λόγος Φώφης κολοβός

Η Μέρκελ δήλωσε ότι δεν θα συγκυβερνήσει με Καμμένο.
 

Η Άνκελα Μέρκελ αποφάσισε να αναδείξει τον εαυτό της ηγεμόνα της Ευρώπης, χωρίς να την επιλέξει κανένας άλλος και χωρίς να πληρώσει κανένα αντάλλαγμα σε εκείνους που θα διοικεί. Με τις δηλώσεις που προκάλεσαν ένα μικρό σόκ, (και πίνοντας ένα ποτήρι μπύρα για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις) ανακοίνωσε τις μύχιες σκέψεις της και οι αντιδράσεις που (δεν) εισέπραξε προφανώς την ενθαρρύνουν να προχωρήσει. Κανένας από την ελληνική κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα δεν εντοπίσαμε να έχει αντιδράσει αρνητικά στα σχέδια γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, αν και η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα βρίσκεται ή θα έπρεπε να βρίσκεται σε αρνητική τροχιά.

Του Αντώνη Κοκορίκου
 
Απέναντι στα σχέδια μιας γερμανικής Ευρώπης η Ελλάδα έχει κάθε λόγο και συμφέρον να προβάλει εναλλακτικά μια «δημοκρατική Ευρώπη», σύμφωνα με τα οράματα των Ελλήνων πολιτικών κάθε ιδεολογικής απόχρωσης και σύμφωνα με τα οράματα των Ευρωπαίων πολιτικών κάθε ιδεολογικής απόχρωσης. Η Μέρκελ έχει φροντίσει να διαρρεύσει σε ανύποπτο χρόνο, όχι μόνον τη στρατηγική της για γερμανική ηγεμονία, αλλά και την τακτική της για να το πετύχει και η οποία ξεδιπλώνεται επί των ημερών της κυβέρνησης Τσίπρα, η οποία όχι μόνον δεν το κατάλαβε αλλά και δεν το εκμεταλλεύτηκε στο παραμικρό για να διαπραγματευθεί ανταλλάγματα. 
Το «σχέδιο» της Μέρκελ, δηλαδή η τακτική της λέει ότι θα χρησιμοποιήσει αρχικά την προσφυγική κρίση για να δημιουργήσει τα υβρίδια του στρατού που χρειάζεται η Ευρώπη υπό την ηγεμονία της, θα συνεχίσει με τη στρατιωτική συνεργασία όλων των εθνικών ενόπλων δυνάμεων της Ευρώπης υπό τον συντονισμό αρχικά της Γερμανίας (με δεκανίκι τη Γαλλία και άλλες πρόθυμες χώρες από τους νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου) και σε αντάλλαγμα θα δίνει χρηματοδότηση σε όσες χώρες προσχωρήσουν στο στρατό της με όργανο τον κεντρικό Τραπεζίτη της ΕΕ ο οποίος πλέον θα είναι Γερμανός όχι μόνον στην πολιτική του, αλλά και στην εθνικότητα με μια μικρή «μεταρρύθμιση» αν απαιτείται. Πάντως τα χρήματα που θα χρηματοδοτήσουν τη γερμανική στρατιωτική ηγεμονία θα κόβονται από αέρα κοπανιστό από τον κεντρικό τραπεζίτη της Ευρώπης και δεν θα καταβάλλονται από τη Γερμανία. Είναι τα ίδια χρήματα που η Ελλάδα, η Γαλλία και οι προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης απαιτούν να δοθούν για την ανάπτυξη, για το κοινωνικό κράτος για τη μείωση των ωρών εργασίας και για την αύξηση της ευημερίας των εργαζομένων της Ευρώπης. Η Γερμανία αποφάσισε να τα διαθέσει για τη δημιουργία του «γερμανικού» στρατού της Ευρώπης ο οποίος ίσως δεν θα λέγεται «Βέρμαχτ» για λόγους μάρκετινγκ αλλά θα είναι ακριβώς αυτό. Αυτό που λείπει από τη Γερμανία για να επιβάλει τα σχέδιά της για παγκόσμια κυριαρχία.
Η δικαιολογία για να προβληθούν ανοιχτά αυτά τα γερμανικά σχέδια είναι αφενός μεν οι γερμανικές εκλογές (η λιτότητα στο εσωτερικό της Γερμανίας γίνεται για έναν μεγάλο εθνικιστικό σκοπό και όχι για να ωφεληθούν οι πλούσιοι Γερμανοί σε βάρος των φτωχών που έχουν φτάσει το 40% του πληθυσμού) και αφετέρου η απόφαση του Τράμπ να παροτρύνει άγαρμπα την Ευρώπη και κυρίως τη Γερμανία να πληρώσει το λογαριασμό της ευρωπαϊκής άμυνας τον οποίο κατέβαλαν ως τώρα οι ΗΠΑ. Η Γερμανία από την επανένωσή της το 1992 έχει αρχίσει δήθεν απρόθυμα να αυξάνει τις δαπάνες της για την κοινή άμυνα του ΝΑΤΟ, αλλά η απροθυμία είναι απλώς διαπραγμάτευση των ανταλλαγμάτων. Κι ως τώρα έχουν λάβει αρκετά χωρίς να το έχει αντιληφθεί κανείς ευρωπαίος. Επικαλούμενη το παρελθόν της (αιματοκύλησε δύο φορές τον κόσμο ως τώρα) αρνείται να συμμετάσχει σε επιδρομές του ΝΑΤΟ όπως στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, αλλά συμβάλει στις δαπάνες για την ανθρωπιστική κρίση με αντάλλαγμα τα ίδια ανταλλάγματα που ε4ίχαν και όσοι συμμετείχαν με στρατιωτικές δυνάμεις στην επιδρομή. Ταυτόχρονα χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, για να κατακερματίσει χώρες που βρίσκονται στο ζωτικό της χώρο και αποτελούν εμπόδιο στη μετατροπή της Ευρώπης σε γερμανικό προτεκτοράτο. Παράδειγμα η Γιουγκοσλαβία η οποία κατακερματίστηκε με γερμανική πρωτοβουλία και επιμονή (επί των ημερών του Κ. Μητσοτάκη πρωθυπουργού και του Αντώνη Σαμαρά υπουργού Εξωτερικών) και όταν χρειάστηκε στρατιωτική επέμβαση γιατί ο Μιλόσεβιτς δεν συναίνεσε στην διαίρεση της χώρας του, ήρθε το ΝΑΤΟ να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, χωρίς να φανεί πουθενά η Γερμανία. κανένας γιουγκοσλαβικός εμφύλιος πόλεμος όμως δεν θα είχε γίνει αν η γερμανία δεν επέμενε πρώϊμα στην ανεξαρτητοποίηση της Κροατίας και της Σλοβενίας τις οποίες θεωρεί μέρος της Αυστροουγγαρίας, δηλαδή γερμανικές περιοχές. Η Γερμανία όταν είναι ενωμένη θεωρεί και την Αυστρία μέρος της αυτοκρατορίας, άλλωστε και ο Χίτλερ ήταν αυστριακός. Και άλλοτε το «άνσλους» ήταν η πρώτη κίνηση πριν αρχίσουν να κατέχουν άλλες χώρες όπως η Πολωνία. 
Στο πλαίσιο αυτής της γερμανικής στρατηγικής η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε χειρίζονται την ελληνική κρίση έτσι ώστε η Ελλάδα να είναι η πρώτη χώρα που θα καταλάβουν με δήθεν οικονομικά όπλα, (τα οποία όμως είναι το ίδιο θανατηφόρα με τα γνωστά όπλα) και θα έχουν δοκιμάσει πάνω της και στο σώμα των Ελλήνων τις μεθόδους τους ώστε να τις τελειοποιήσουν. Για παράδειγμα χρησιμοποίησαν το ΔΝΤ για να τελειοποιήσουν τη μέθοδο εξανδραποδισμού μιας χώρας με χρήση των χρηματοδοτικών εργαλείων υποδούλωσης που διαθέτουν οι Αμερικανοί και τα οποία δημιούργησαν με κόπο εδώ και τρείς αιώνες οι Άγγλοι αποικιοκράτες και οι τραπεζίτες. Το πλήρωσαν με 4 δισεκατομμύρια δολάρια που χρέωσαν στην Ελλάδα και προετοιμάζουν την εκδίωξή του από την ευρωζώνη αφού πάρει τα λεφτά του (14 δις) από τον ESM με εγγύηση τα κέρδη (7 δις) από τα ελληνικά ομόλογα. Όπως θα προσέξατε, το λογαριασμό για τη συντήρηση των δυνάμεων κατοχής πληρώνουν πάντοτε οι κατεχόμενες χώρες όπως και το 1940-1944. 
Η τρέχουσα διαπραγμάτευση στην οποία δεν συμμετέχει καθόλου η κυβέρνηση Τσίπρα - η οποία είναι απλώς ο τροχονόμος για να μην μποτιλιαριστούν οι Γερμανοί και οι υπάλληλοι του ΔΝΤ (που ενεργεί για λογαριασμό των ΗΠΑ) – αφορά το αν η ΕΚΤ θα εντάξει την Ελλάδα στην ποσοτική χαλάρωση η οποία σύντομα θα αποτελέσει παρελθόν αλλά όχι αμέσως. Για να γίνει αυτό θέλει μια έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους από το ΔΝΤ και το ΔΝΤ για να τη δώσει απαιτεί εκτός από τη δική του πληρωμή (δεν υπάρχει αντίρρηση σε αυτό) και τη μείωση των τοκοχρεωλυσίων της Ελλάδα για τα επόμενα δέκα έτη στο 15% του ΑΕΠ της χώρας!!! Το νούμερο είναι εφιαλτικό και δεν πρόκειται στην πράξη να πληρωθεί, αλλά αυτό δεν τους νοιάζει αρκεί να κάνουν την άλλη δουλειά που εκθέσαμε παραπάνω. Για να είναι το νούμερο στοιχειωδώς ρεαλιστικό πρέπει να είναι ποσοστό επί των δημοσίων εσόδων και όχι επί του ΑΕΠ, αλλά αυτό δεν τους απασχολεί. Μάλιστα το ποσοστό δεν μπορεί να είναι 15% επί των δημοσίων εσόδων, αλλά μικρότερο για να μπορεί να πληρωθεί χωρίς χρεοκοπία της Ελλάδας, αλλά ούτε κι αυτό τους απασχολεί. 
 
Ως παράπλευρη ωφέλεια αυτής της ανάλυσης προκύπτει ότι η ελληνική κυβέρνηση Τσίπρα, είναι απλώς διακόσμηση στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων, διαφορετικά θα είχε παρέμβει και θα είχε προειδοποιήσει και τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους για το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης που δεν είναι η Ελλάδα. Αυτή έχει ήδη εκχωρηθεί από τους Αμερικανούς στη Γερμανία, να την κατασπαράξει κατά την κρίση της ή να την διασώσει κατά την κρίση της, ανάλογα με το αν θέλει να δημιουργήσει ένα παράδειγμα προς μίμησιν για τους υπάκουους ή ένα παράδειγμα προς αποφυγήν για τους ανυπάκουους Ευρωπαίους. Αντικείμενο της διαπραγμάτευσης είναι οι όροι αποδέσμευσης του ΔΝΤ από την Ευρώπη και η Γερμανία είναι προφανώς δυσαρεστημένη από την πρόθεση του Τράμπ να βάλει κι άλλο ποσό στο λογαριασμό. Η Μέρκελ φρόντισε να του ξεκαθαρίσει ότι ο «ατλαντισμός» της είναι δεοδομένος σήμερα, αλλά όχι εξασφαλισμένος «αύριο», αν δηλαδή ο λογαριασμός μετακυληθεί πάνω της, κι εκείνη ασφαλώς θα τον μετακυλήσει στην Ευρώπη. 
Η διαπραγμάτευση Τράμπ και Μέρκελ, αφορά την αποδέσμευση της Γερμανίας από τα δεσμά των συμφωνιών που έχτισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και καθόρισε ότι ο ηττημένος είναι η Γερμανία. Η νέα συμφωνία που θέλει η Μέρκελ είναι να σβηστεί αυτό το παρελθόν και να γραφτεί ένα νέο παρόν και μέλλον για τη Γερμανία. Η Γερμανία θα έχει πλήρη κυριαρχία να διεκδικήσει την παγκόσμια κυριαρχία και θα παραμείνει στο αμερικανικό στρατόπεδο μόνον εθελοντικά (με ανταλλάγματα) και όχι ως υποχρεωμένη από το γεγονός ότι έχασε τον πόλεμο και δεν έχει δικαίωμα να έχει στρατό για να συνοδεύει τα διπλωματικά της επιχειρήματα. Η Ελλάδα (όπως και η Αγγλία, αλλά και η Γαλλία) δεν ήταν όμως από τους ηττημένους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και δεν έχουν κανέναν λόγο να μπουν στο λογαριασμό της Γερμανίας. Η Τερέζα Μέϊ ήδη το επεσήμανε διακριτικά στη Μέρκελ λέγοντας ότι αποχωρεί από την ΕΕ και όχι από την Ευρώπη με την οποία (με τις 27 χώρες) θέλει και επορικές σχέσεις αλλά και… συμφωνία ασφάλειας!!! Έτσι έχουν ξεκαθαριστεί πολλά πράγματα από την επικαιρότητα των ημερών (η οποία ασφαλώς και δεν είναι η κηδεία του Μητσοτάκη όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης) και κάποιος πρέπει να ειδοποιήσει και την κυβέρνηση Τσίπρα η οποία έχει τόσο αποτύχει επικοινωνιακά όσο και πολιτικά. Κάνει τον τροχονόμο των βαρώνων των ΜΜΕ και των ξένων συμφερόντων στη χώρα μας, ώστε να μην μποτιλιάρονται άνευ λόγου. 
 

Τις τελευταίες μέρες πρόσεξαν αρκετοί τις δηλώσεις Μέρκελ (συνδυασμένες με ένα ποτήρι μπύρας που κατέβαζε ταυτόχρονα) η οποία κάλεσε τους Ευρωπαίους να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις, υπονοώντας ότι ΗΠΑ και Βρετανία δεν αποτελούν πλέον αξιόπιστους εταίρους μετά την εκλογή Τραμπ και τη δρομολόγηση του Brexit. Ο καυγάς είναι φυσικά για την άμυνα και τα έξοδά της, καθώς ο Τράμπ ήταν αυτός που ξεκίνησε τη συζήτηση, λέγοντας ότι «μερικοί δεν συμβάλουν αρκετά στα έξοδα για την άμυνα της Ευρώπης». 

Του Αντώνη Κοκορίκου
 
Η ιστορία πίσω από αυτές τις δηλώσεις δεν είναι εύκολα προσιτή στον καθένα γι’ αυτό θα την υπενθυμίσουμε με δυο λόγια: Η Γερμανία (και οι σύμμαχοί της) ηττήθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αφού αιματοκύλησε τον κόσμο. Νικητές ήταν οι ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ, η Αγγλία και οι σύμμαχοί τους. Η Γαλλία κατάφερε να είναι επίσης νικητής χάρη στον Ντε Γκώλ και στις αποικίες της οι οποίες συνέχισαν να μάχονται εναντίον των Γερμανών μετά την κατάκτηση της Γαλλίας. Η ΕΣΣΔ αμέσως μετά τον πόλεμο έγινε «εχθρός» για τους «συμμάχους». 
Για να αντιμετωπίσουν το νέο «εχθρό», οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αναστήσανε τη Γερμανία, (που είχε χωριστεί σε τέσσερις ζώνες κατοχής) και αργότερα οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γαλλία συνένωσαν τις τρείς ζώνες τους και ίδρυσαν τη Δυτική Γερμανία, ως ανεξάρτητο κράτος με πρωτεύουσα τη Βόννη και περιορισμένη κυριαρχία. Αυτό το κράτος είναι ο διάδοχος της ναζιστικής Γερμανίας. Οι Σοβιετικοί απάντησαν με την ίδρυση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, (με πρωτεύουσα το Βερολίνο), η οποία έγινε δορυφόρος της Μόσχας και ρητορικά η αντιναζιστική Γερμανία. Τα δύο κράτη είχαν χωρίσει και την παλαιά πρωτεύουσα με τείχος που χώριζε το Βερολίνο. 
Η ΕΣΣΔ απέσπασε με τη δύναμη των όπλων όσες αποζημιώσεις μπόρεσε, ξηλώνοντας ολόκληρα εργοστάσια τα οποία μετέφερε στο έδαφός της και αναγκάζοντας πολλούς αιχμάλωτους Γερμανούς να δουλεύουν σε αυτά. Από τη δεκαετία του 1950 με πρωτοστάτες τους Αμερικανούς τα χρέη και οι αποζημιώσεις της Γερμανίας είτε χαρίστηκαν είτε αναβλήθηκαν για «αργότερα» ή για «μετά την επανένωση» των Γερμανιών. Όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ και επανενώθηκαν οι Γερμανίες, οι αποζημιώσεις παραπέμφθηκαν στις ελληνικές καλένδες δηλαδή για το μέλλον ή κατά τους Γερμανούς έχουν ήδη πληρωθεί και το θέμα έχει κλείσει. 
Η ενωμένη Γερμανία με πρωτεύουσα πάλι το Βερολίνο, επιθυμεί όπως είναι φυσιολογικό για κάθε εθνικό κράτος, να ανακτήσει πλήρη κυριαρχία και να σβήσει το παρελθόν βεβαιώνοντας ότι έχει βάλει μυαλό, έχει αλλάξει και δεν έχει στα γονίδιά της την μανία της παγκόσμιας κυριαρχίας, αρχίζοντας από τους γείτονές  της τους οποίους καταβροχθίζει όπως ο Χίτλερ. Βασικό στοιχείο της ισχύος ενός κράτους είναι η στρατιωτική ισχύς, η οποία απαιτεί πολλά έξοδα. Ως τώρα οι ΗΠΑ είχαν την Ευρώπη ως προτεκτοράτο τους και κατέβαλαν τα έξοδα της ηγεσίας τους, δηλαδή πλήρωναν από την τσέπη τους τις στρατιωτικές δαπάνες. Η Ευρώπη «απολάμβανε» την προστασία των ΗΠΑ και ήταν ευχαριστημένη από αυτό τουλάχιστον οικονομικά. 
Η Γερμανία επί των ημερών της Μέρκελ έγινε πιο ισχυρή από ποτέ. Είναι λοιπόν αναμενόμενο κατά τη γνώμη μας, ότι αρχίζει ρητορικά να θέτει θέμα πλήρους επανεξοπλισμού της, και ανάκτησης της κυριαρχίας της. Το κάνει με δηλώσεις σαν αυτή που έκανε πίνοντας μπύρα, για να δει αντιδράσεις και να κρίνει αν μπορεί να το διεκδικήσει με πράξεις πέρα από τα λόγια. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι πολίτες και πολιτικοί που έζησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν βιολογικά αποσυρθεί από τη ζωή και όσοι ζούμε (η συντριπτική πλειοψηφία) δεν έχουμε βιώσει τον πόλεμο, τη φρίκη και την πείνα που έφερε μαζί με τις καταστροφές και το θάνατο. Τα έχουμε διαβάσει στα βιβλία και τα έχουμε δει σε ταινίες του Χόλυγουντ. 
Η Γερμανία πλέον είναι ηγέτης της Ευρώπης και με πρωτεργάτη τον Σόϊμπλε, επιθυμεί να την ενώσει υπό την ηγεσία της και με γερμανική πειθαρχία να την οδηγήσει στο γερμανικό πεπρωμένο της. Η Μέρκελ όχι μόνον συμμερίζεται το ίδιο όραμα, αλλά και το δηλώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο. Ακόμα και τη δεκαετία του 1940 οι Γερμανοί με περίπου ίδια επιχειρηματολογία κατάκτησαν στρατιωτικά την Ευρώπη και την Ελλάδα. Για να δημιουργήσουν υπό την ηγεσία τους μια ενωμένη Ευρώπη η οποία θα ευημερεί κάτω από τη μπότα της και θα προσβλέπουν όλοι σε αυτήν ως Φάρο πολιτισμού, αγνότητος, καθαρότητος και ηθικής. Οι ντόπιοι συνεργάτες τους στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στη Νορβηγία, στη Βουλγαρία και γενικά σε όλες τις κατακτημένες χώρες της Ευρώπης, με αυτή την προπαγάνδα προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τον δωσιλογισμό τους και την υποταγή τους. Ως το 1942. Μετά όλοι κατάλαβαν ότι η Γερμανία θα έχανε τον πόλεμο και στράφηκαν στους νικητές. Ακόμα και οι Γερμανοί. Οι Ιταλοί προηγήθηκαν. Οι Ιάπωνες έμειναν τελευταίοι και δοκίμασαν την ατομική βόμβα για να μπορέσει ο Τρούμαν να κάνει τη φοβερή ανακοίνωση της δημιουργίας του τερατώδους αυτού όπλου παγκόσμιας κυριαρχίας. 
Οι σημερινοί πολιτικοί της Ευρώπης δεν έχουν ζήσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά έχουν διαβάσει ιστορία και έχουν υπουργεία Εξωτερικών που ακολουθούν χρόνια, τη δεδομένη «εθνική τους στρατηγική» η οποία στηρίζεται στη Γεωγραφία, στην Ιστορία, στον Πολιτισμό και στον πληθυσμό ως σταθερές και την τεχνολογία, την οικονομία και το στρατό ως μεταβλητές. Κατάλαβαν λοιπόν όλα τα υπονοούμενα που αναλύσαμε παραπάνω και π.χ. η Τερέζα Μέϊ δήλωσε:  «Δεν εγκαταλείπουμε την Ευρώπη. Φεύγουμε από την Ε.Ε. Συνεχίζουμε να επιδιώκουμε μια βαθιά, ειδική σχέση με τις 27 άλλες χώρες της Ενωσης... με μια συνεκτική συμφωνία εμπορίου, αλλά και στο πεδίο της ασφάλειας».
Με άλλα λόγια λέει στη Μέρκελ, ότι δεν άλλαξε τίποτα για την Ευρώπη και πρέπει να μας ρωτάτε για όλα όσα την αφορούν. Φεύγουμε από την ΕΕ που έγινε δικό σας μαγαζί γιατί επιθυμούμε να το αποδυναμώσουμε. Σε γερμανικό μαγαζί δεν θέλουμε να είμαστε μειοψηφούντες μέτοχοι γιατί έχουμε μάθει να είμαστε πλειοψηφούντες μέτοχοι και να αποφασίζουμε εμείς. Έχουμε ειδική προνομιακή σχέση με τον Μπαρμπα Σάμ που τώρα είναι ο Τράμπ. Την επόμενη μέρα εκπρόσωπος της Μέρκελ διευκρίνησε ότι η Μέρκελ είναι ορκισμένη ατλαντίστρια για να μειωθεί το ύψος του τόνου και να μην γραφτούν πολλά άρθρα σαν αυτό που γράφουμε σήμερα. Για να μην υπενθυμίσουν κάποιοι την Ιστορία που είναι βασικό στοιχείο του στρατηγικού σχεδιασμού. Αρκετό ήταν το σοκ και η ανατριχίλα που προκλήθηκε. 
Το δεκανίκι της Γερμανίας παραμένει η Γαλλία. Γι’ αυτό και η Μέρκελ έσπευσε την επομένη να πει απευθυνόμενη στον Μακρόν:  «Όπου μπορούμε να βοηθήσουμε, θα το κάνουμε, γιατί η Γερμανία ευημερεί μόνο όταν η Ευρώπη ευημερεί». Δεν καταγράφουμε την αλλαγή με φόβο για το μέλλον, αλλά ως αλλαγή που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και να την εκμεταλλευτούμε για να εξυπηρετήσουμε τους στόχους μας. Κάποτε θα τους θέσουμε κι εμείς. Θα αποκτήσουμε «Σχέδιο για τη Χώρα». 
 

Συνεχίζονται οι «μετασεισμικές δονήσεις» από την προχθεσινή ομιλία της Αγκελα Μέρκελ, η οποία κάλεσε τους Ευρωπαίους να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις, υπονοώντας ότι ΗΠΑ και Βρετανία δεν αποτελούν πλέον αξιόπιστους εταίρους μετά την εκλογή Τραμπ και τη δρομολόγηση του Brexit.

 
Απαντώντας στην τοποθέτηση της Γερμανίδας καγκελαρίου, η πρωθυπουργός της Βρετανίας Τερέζα Μέι δήλωσε χθες, στη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης των Συντηρητικών: «Δεν εγκαταλείπουμε την Ευρώπη. Φεύγουμε από την Ε.Ε. Συνεχίζουμε να επιδιώκουμε μια βαθιά, ειδική σχέση με τις 27 άλλες χώρες της Ενωσης... με μια συνεκτική συμφωνία εμπορίου, αλλά και στο πεδίο της ασφάλειας».
 
Από την πλευρά της, η Αγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι είναι «πεπεισμένη για τη σημασία της διατλαντικής σχέσης», από το βήμα διεθνούς διάσκεψης για τη βιώσιμη ανάπτυξη, στο Βερολίνο. Επέμεινε όμως στην ανάγκη να στηρίζονται εφεξής οι Ευρωπαίοι στις δικές τους δυνάμεις.
 
Την Κυριακή, τρεις μέρες μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και μία μέρα μετά την ολοκλήρωση της συνόδου κορυφής της ομάδας G7 στη Σικελία, η Γερμανίδα καγκελάριος προκάλεσε σοκ, καθώς τοποθετήθηκε με ασυνήθιστη ευθύτητα πάνω στις διαφορές που χωρίζουν την ηπειρωτική Ευρώπη από την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ και τη Βρετανία της Τερέζα Μέι.
 
«Είχα αρκετές εμπειρίες τις τελευταίες ημέρες. Και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι εμείς οι Ευρωπαίοι πρέπει πραγματικά να πάρουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια – φυσικά, διατηρώντας φιλικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, φιλικές σχέσεις με τη Βρετανία και με σχέσεις καλής γειτονίας, στο βαθμό του δυνατού, με άλλες χώρες, ακόμη και με τη Ρωσία», δήλωσε η κ. Μέρκελ σε συγκέντρωση της Κεντροδεξιάς, στο Μόναχο.
 
Σε εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα ήταν η τοποθέτηση της κ. Μέρκελ έναντι της Γαλλίας και του νέου προέδρου της, Εμανουέλ Μακρόν. Αφού ευχήθηκε κάθε επιτυχία στον φιλοευρωπαίο πολιτικό, δήλωσε: «Oπου μπορούμε να βοηθήσουμε, θα το κάνουμε, γιατί η Γερμανία ευημερεί μόνο όταν η Ευρώπη ευημερεί».
 
Κοινή είναι η αίσθηση του διεθνούς Τύπου ότι η περασμένη εβδομάδα ανέδειξε με πολύ θεαματικό τρόπο τα ρήγματα που διασχίζουν τον δυτικό κόσμο. Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, η οποία χαρακτηρίστηκε «καταστροφική» από διπλωμάτες στις Βρυξέλλες, ο Ντόναλντ Τραμπ καυτηρίασε τους Ευρωπαίους για τη μικρή συμμετοχή τους στα έξοδα του ΝΑΤΟ. Απούσες από την ομιλία του Αμερικανού προέδρου ήταν οποιεσδήποτε αναφορές στη Ρωσία, αλλά και στο άρθρο 5 της Συμμαχίας περί συλλογικής άμυνας σε περίπτωση επίθεσης εναντίον μιας χώρας-μέλους.
 
G6+1
 
Φορτισμένη ήταν η ατμόσφαιρα ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τους άλλους ηγέτες και στη σύνοδο του G7, σε σημείο που η γαλλική Le Monde να κάνει λόγο για σύνοδο του... G6+1 (παραπέμποντας στο G7+1, την εποχή που συμμετείχε στη σύνοδο και η Ρωσία).
 
Η επιφυλακτική στάση του Αμερικανού προέδρου έναντι της συμφωνίας του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή και οι επικρίσεις του για το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας ενίσχυσαν την εικόνα της έντονης δυσαρμονίας.

Ποιος μαλάκας είπε ότι μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην Κίνα θα φυσήξει άνεμος ανάπτυξης και πλάκωσαν οι πυρκαγιές;

Πολλοί ρήτορες γίνονται ευχάριστοι κι ενδιαφέροντες όταν αναφέρονται σε θέματα που δεν γνωρίζουν, γιατί εκτός από οίκτο προκαλούν και γέλιο.

Καλή η συμφωνία, Μήτσο μου, αλλά χρειάζεται και μια εφαρμοσία. Βέβαια, Τουρκία και ΕΕ ήταν από χρόνια σύμφωνες στο ΝΑΤΟ.

Δυστυχώς αυτή είναι μόνη κοινά αποδεκτή αλήθεια του όλου θέματος.

Αποκλειστικό: Αν κλείσει το ΜΕΓΚΑ η ενημέρωση θα υποστεί βαρύ πλήγμα. Μη γελάτε, ρε μαλάκες.

Σελίδα 1 από 10

The independent media net

email us: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ads Elite (3)

Αθλητικος Τύπος